Дар идораи милиса аз Зафар пурсиданд, ки оё барои гумонҳояш ягон далел дорад. Ӯ сар хам карда гуфт, ки далеле надорад, вале Акрам дар байни ҷавонони деҳа овоза паҳн кардааст, ки Гулсанам ҳанӯз ҳам ӯро дӯст медорад.
Гулсанам барои исботи покдоманиаш Акрамро дар ҳузури наздиконаш шарманда кард ва ӯро маҷбур сохт, ки ба назди шавҳараш рафта, ҳақиқатро гӯяд.
Акрам омада, бо сари хам иқрор шуд, ки ин ҳама дурӯғу бофтаи ӯ барои қасдгирӣ будааст. Зафар аз шунидани ин суханҳо тоқаташ тоқ шуд ва бо ду мушти обдор ба рӯйи Акрам зада, гуфт, ки туҳмати ту қариб буд зиндагии моро барбод диҳад.
Дар идораи милиса, вақте Акрам бо сари хам ва овози ларзон иқрор шуд, ки ҳамаи он овозаҳо дар бораи вохӯриҳояш бо Гулсанам дурӯғи маҳз ва як бофтаи разилона барои қасдгирӣ будааст, дунё дар чашми Зафар тираву тор гашт. Ӯ гӯё дар як лаҳза аз қуллаи баланди ғурур ба қаъри чоҳи шармсорӣ сарнагун шуд. Муштҳои гиреҳшудааш, ки мехостанд Акрамро пора-пора кунанд, бемадор шуда, ба паҳлуяш афтоданд. Зафар фаҳмид, ки душмани асосии ӯ на Акрам, балки он деви рашки кӯре буд, ки дар қалбаш ҷой дода буд.
Зафар ба зону афтод ва дар пеши пойи Гулсанам мисли кӯдаки ятим зор-зор гирист. Устухонҳои китфаш аз шиддати гиря такон мехӯрданд ва садои нолааш деворҳои сарди идораро ба ларза меовард. Ӯ хоҳиш мекард, ки Гулсанам ба рӯяш туф кунад, ӯро бизанад, вале хомӯш набошад.
Ӯ ба хотири фарзандон ва муҳаббати пешинаашон шавҳарашро бахшид. Нисбати Зафар шикоят накард ва дубора ба хонаи худ баргашт, то зиндагии ширу шакари худро аз нав барпо кунанд.
Онҳо ба хона баргаштанд. Деҳа ҳанӯз дар хоби ноз буд, вале дар ҳавлии онҳо чароғе то субҳ хомӯш нашуд. Гулсанам фарзандонашро, ки аз бӯйи модар масту хушҳол буданд, сахт ба бағал гирифт. Зафар дар гӯшаи айвон нишаста, ба дастони худ менигарист ва бовараш намеомад, ки ин дастҳо рӯзе азизтарин каси ӯро озор додаанд.
Зиндагӣ дубора ба маҷрои худ баргашт, вале ин дафъа бо як дарди нуҳуфта. Зафар дигар он ҷавони сергап набуд, ӯ акнун қадри ҳар як нигоҳ ва ҳар як ҳарфи Гулсанамро медонист. Туҳмат гузашт, вале изи он дар қалбҳо мисли шӯразоре боқӣ монд, ки танҳо бо борони меҳру бахшиши бепоёни зан метавонист дубора гул кунад. Ишқ ин дафъа на бо ханда, балки бо ашки талхи пушаймонӣ ва сабри ҷамил пирӯз шуд.
Рӯзҳо гузашту захми тани Гулсанам беҳ шуд, вале захми рӯҳи ӯро танҳо меҳри бепоёни Зафар метавонист даво бахшад. Зафар, ки қаблан бо ғурури мардонаву рашки кӯронааш дунёро дар назари ҳамсараш тор карда буд, акнун мисли соя дар гирди Гулсанам мечархид. Ӯ бо ҳар нигоҳаш, бо ҳар як пиёла чойи гарме, ки назди ҳамсараш мегузошт, гӯё ҳазор бор талаби бахшиш мекард.
Шоме аз шомҳои баҳорӣ, вақте ки бӯйи атласи гулҳои бодом ҳаворо маст карда буд, Зафар дар айвон нишаста, ба бозии кӯдаконаш Анӯшу Аниса менигарист. Гулсанам бо табассуми маҳзуне дар лаб назди ӯ омад. Зафар дастони ҳамсарашро, ки нишони заҳмату сабри занона доштанд, ба дидагонаш молиду гуфт, ки агар дарёи бахшиши ту намешуд, ман дар оташи пушаймонии худ сӯхта хокистар мешудам.
Гулсанам чизе нагуфт, танҳо сарашро ба китфи шавҳараш ниҳод. Дар он лаҳзаи хомӯшӣ садои тапиши дилҳояшон аз ҳар каломе гӯётар буд. Ӯ фаҳмида буд, ки ишқ танҳо хандаву хурсандӣ нест, балки тавоноии аз миёни тӯфони туҳмат гузаштан ва даст афшонда рафтан аст.
Акрам бошад, бо бори вазнини шармсорӣ аз деҳа кӯч баст, зеро нигоҳҳои сарди мардум ва виҷдони худаш ӯро ором намегузоштанд. Туҳмат мисли дуди сиёҳе буд, ки лаҳзае осмони бахти ин хонадонро пӯшонд, вале борони ҳақиқат онро шусту дубора офтоби меҳру садоқат дурахшид.
Акнун дар ҳавлии онҳо боз садои хандаи кӯдакон ба гӯш мерасад. Зафар фаҳмид, ки гавҳари ноёбтарин дар зиндагӣ боварии зану шавҳар аст ва ин бовариро набояд ба боди ягон овозаву туҳмат дод. Зиндагии онҳо мисли ширу шакар дубора омехта шуд, вале бо як дарси бузурге, ки ишқи ҳақиқӣ дар оташи имтиҳонҳо сайқал меёбад ва ҷилои тоза мегирад.
Худованд ҳеҷ бандаеро гирифтори туҳмати ноҳақ ва рашки бебунёд нагардонад, зеро хонаи бахт бо хишти бовариву эътимод устувор мемонад.
Шаҳлои НАҶМИДДИН
