Ман зани 36-сола ҳастам. Шаби гузашта хоб дидам, ки дар дастам чанд ангуштарини тилоӣ ва гарданбанди зебо дорам. Дар хоб хеле хурсанд будам. Баъд шахси ношиносе омада, ба ман боз як пораи тило ҳадя кард. Вақте онро гирифтам, эҳсос кардам, ки ҷавоҳироти дигарам гум шудааст. Аз ин хоб ҳайрон шудам. Илтимос, бигӯед, ки дидани тило дар хоб чӣ маъно дорад?

МАРЗИЯ, ш. Душанбе

Ҷавоб:

- Таъбири хоб ба ҳолати шахсе, ки онро мебинад, вобаста аст. Тибқи хобномаҳои мардумӣ, барои занон дидани тилло аксаран фоли нек буда, аз шодмонӣ, фаровонии рӯзӣ, баракат ва беҳтар шудани вазъи зиндагӣ дарак медиҳад. Агар зан худро бо ҷавоҳироти тилоӣ ороёфта бинад, ин метавонад аз фаро расидани рӯзҳои хуш, ба даст омадани неъмат ё амалӣ шудани орзуе шаҳодат диҳад.

Аммо дар хоби шумо як ҷузъиёти муҳим низ мавҷуд аст. Шумо навиштаед, ки шахси ношинос ба шумо тило ҳадя кард, вале ҳамзамон қисми дигари ҷавоҳиротатон гум шуд. Дар таъбири хоб омадааст, ки агар касе дар хоб ба инсон тило диҳад ё шахс тило пайдо кунад, эҳтимол дорад дар оянда аз молу дороии худ чизеро аз даст диҳад ё бо хароҷоти ғайричашмдошт рӯ ба рӯ шавад. Аз ин рӯ, беҳтар аст дар масъалаҳои молиявӣ эҳтиёткор бошед ва аз қарорҳои саросемаву хароҷоти беҳуда худдорӣ намоед.

Дар маҷмуъ, ин хоб барои шумо бештар маънои мусбат дорад, зеро тило барои зан рамзи хушбахтӣ ва фаровонист. Бо вуҷуди ин, ҳушдор медиҳад, ки дар баробари неъматҳои зиндагӣ, арзиши доштаҳои худро низ бояд қадр кард ва аз онҳо оқилона истифода бурд.

Дар хотир доред, ки таъбири хоб танҳо яке аз боварҳои мардумӣ аст ва набояд асоси қабули қарорҳои муҳими зиндагӣ гардад. Беҳтарин фол барои ҳар инсон амали нек, меҳнати ҳалол ва умед ба ояндаи хуб мебошад.