Ҳамал (21 март-20 апрел)
Имрӯз рӯзатон пур аз ҳаракату талош мегузарад. Шояд барои расидан ба мақсад ё ба даст овардани муваффақият дар ҷодаи муҳаббат кӯшиш кунед. Эҳтимол хабар ё воқеае рӯй диҳад, ки ба корҳои шумо таъсири хуб мерасонад. Нақшаҳои нав низ метавонанд амалӣ шаванд. Кӯшиш накунед, ки ҳамзамон ба кору пешрафти касбӣ ва муносибатҳои ошиқона машғул шавед, ин шуморо хеле хаста мекунад. Дар масъалаи пул эҳтиёткор бошед ва роҳҳои кам кардани хароҷотро ҷӯед. Асабҳоятонро эҳтиёт кунед, аз хастагии зиёд худдорӣ намоед.
Савр (21 апрел-21 май)
Пайдо кардани шахси воқеан мувофиқ он қадар осон нест, ки ба назар мерасад. Ошиқшавии кӯтоҳмуддатро бо муҳаббати ҳақиқӣ омехта накунед. Омадани хешовандон шояд барои шумо чандон хушоянд набошад, хусусан агар ба омадани онҳо омода набошед. Бо вуҷуди ин, онҳоро бо меҳрубонӣ қабул кунед. Имрӯз барои тартиб додани нақшаҳо, додани ваъдаҳо, ҷустуҷӯи маълумоти зарурӣ ва шиносоӣ бо одамони муфид рӯзи хуб аст. Ба маслиҳати шахсони таҷрибадор гӯш диҳед. Аз душвориҳои пешомада натарсед. Ҳоло танҳо дудилагӣ метавонад ба шумо халал расонад.
Ҷавзо (22 май-21 июн)
Агар танҳо бошед, имрӯз имкони шинос шудан бо шахси ба шумо мувофиқ пайдо мешавад. Аз суҳбат бо одамони ношинос худдорӣ накунед, шояд яке аз онҳо дӯсти ҳақиқии шумо гардад. Эҳтимол баъзе қарорҳоятон чандон дуруст набошанд, вале дар маҷмӯъ рӯз бе мушкилоти ҷиддӣ мегузарад. Ногаҳон ба ёдатон меояд, ки оила низ ба таваҷҷуҳи шумо ниёз дорад. Имкони иваз кардани ҷойи кор ё касб пайдо мешавад, аммо барои одат кардан ба муҳити нав кӯшиши зиёд лозим аст. Имрӯз хароҷоти ғайричашмдошт низ имкон дорад, бинобар ин беҳтараш аз харидҳои нолозим худдорӣ кунед.
Саратон (22 июн-22 июл)
Дар муносибат бо шахси наздикатон шояд каме сардӣ пайдо шавад. Барои он ки аз ҳамдигар дур нашавед, кӯшиш кунед вақти бештарро якҷо гузаронед. Имрӯз имкони ҳал кардани як баҳси кӯҳна низ пайдо мешавад. Муҳаббат ва ғамхорӣ метавонанд ҳатто эҳсосоти сустшударо дубора зинда кунанд. Ба ташвишҳои шахсӣ аз ҳад зиёд дода нашавед ва худро ба корҳои муҳим равона кунед. Сармоягузориҳои имрӯз метавонанд муваффақ бошанд ва фоидаи хуб оваранд. Бегоҳ барои истироҳат ва фикр кардан дар бораи роҳи тайкардаатон вақти хуб аст. Кӯшиш кунед эҳсосот ва ҳолати дарунии худро беҳтар фаҳмед.
Асад (23 июл-23 август)
Агар шахси дӯстдоштаатон пайваста рафторатонро танқид кунад ё саволҳои нороҳаткунанда диҳад, кӯшиш кунед аз суханҳояш сахт озурда нашавед. Имрӯз шахси наздике, ки зиёда аз як моҳ боз надидаед, метавонад ба аёдати шумо ояд. Эҳтимол ӯ хабари муҳиме ҳам биёрад. Корҳоятон зиёд мешаванд ва барои сари вақт анҷом додани онҳо ба кӯмаки дигарон ниёз пайдо мекунед. Вақти зиёдро барои интизории дигарон сарф кардан метавонад шуморо асабонӣ кунад. Дар корҳои тиҷоратӣ фоидаи хуб ба даст овардан мумкин аст. Агар монеаи ногаҳонӣ пайдо шавад, бо роҳи нав онро бартараф карда метавонед. Имрӯз бештар сабзавоту мева истеъмол кунед.
Сунбула (24 август-23 сентябр)
Имрӯз шояд воқеаҳои ғайриоддӣ рӯй диҳанд, бинобар ин ба ҳар гуна хабарҳои ногаҳонӣ омода бошед. Оромии худро нигоҳ доред ва ба ғайбату овозаҳо аҳамият надиҳед. Беҳтараш диққататонро ба кор равона кунед, дар акси ҳол баҳсу нофаҳмиҳо пайдо шуда метавонанд. Коратон метавонад даромади устувор ва пешрафти касбӣ оварад. Эҳтимол вазифаатон баланд шавад ё мансаби беҳтар гиред. Дар масъалаҳои пулӣ эҳтиёткор бошед, зеро баъзе мушкилот аллакай эҳсос шуда метавонанд. Аз харидҳои хеле гарон худдорӣ кунед. Фишори зиёд ба асаб ва ҷисм метавонад ҳолатонро бад кунад, бинобар ин худро аз ҳад зиёд хаста накунед.
Мизон (24 сентябр-23 октябр)
Имрӯз аз худ ва дигарон аз ҳад зиёд талаб накунед, зеро ин метавонад боиси баҳс гардад. Рӯз хуб мегузарад, агар бо наздиконатон баҳс накунед. Ба корҳои хона машғул шавед ё кореро анҷом диҳед, ки ба шумо писанд аст. Эҳтимол бо баъзе мушкилот рӯ ба рӯ шавед, вале неру ва фаъолияти худатон ба шумо барои бартараф кардани онҳо кӯмак мекунад. Як шиноси хуб метавонад кори фоидаовар пешниҳод кунад, ки вазъи молиявии шуморо беҳтар созад. Дар баробари ин, саломатии худро фаромӯш накунед. Ба ҳолати ҷисмонӣ ва рӯҳии худ ғамхорӣ кунед.
Ақраб (24 октябр-22 ноябр)
Агар муносибат бо шахси наздикатон дигар мисли пештара шавқовар набошад, кӯшиш кунед онро дубора гарм кунед. Каме романтика метавонад муносибатро беҳтар созад. Ба хоҳишҳои шахси дӯстдоштаатон бодиққат гӯш диҳед, зеро беэътиноӣ метавонад ӯро сахт ранҷонад. Дар кор барои нигоҳ доштани вазифаатон бояд ҷиддӣ кӯшиш кунед, зеро чанд нафар ба ҷойи шумо даъво доранд. Ҳамзамон имкониятҳои зиёде пайдо мешаванд, ки ба орзуҳои деринаатон бирасед. Шубҳаҳоро як сӯ гузошта, амал кунед.
Қавс (23 ноябр-21 декабр)
Имрӯз ба намуди зоҳирии худ бештар аҳамият диҳед ва кӯшиш кунед симои зебову романтикӣ дошта бошед. Агар ба наздикӣ оила барпо карда бошед, дар рӯзҳои наздик эҳтиёткор бошед. Эҳтимол дар бораи ҳамдигар чизе фаҳмед, ки метавонад ба муносибатҳо зарар расонад. Одамоне, ки пештар ба корҳои шумо таваҷҷуҳ надоштанд, акнун метавонанд ба шумо кӯмак кунанд. Дар кор маҳорати бештар пайдо мекунед. Вазъи молиявӣ устувор мемонад, эҳтимоли гирифтани маблағи нав ҳаст, вале хароҷоти зиёдро ба нақша нагиред. Стресс метавонад бемориҳои меъдаро шиддат диҳад.
Ҷаддӣ (22 декабр-20 январ)
Агар дар пайдо кардани шахси муносиб мушкилӣ дошта бошед, аввал ба худ диққат диҳед. Тағйири намуди зоҳирӣ ё иштирок дар омӯзиши махсус метавонад ба шумо кӯмак кунад. Эҳтимол одамони атроф шуморо ба баҳсу низоъ кашанд. Ба маслиҳатҳои дигарон аз ҳад зиёд гӯш надиҳед. Баръакс, худатон маслиҳат диҳед, зеро ин обрӯятонро дар назди одамони барои шумо муҳим бештар мекунад. Эҳтимол ҳамон чизе рӯй диҳад, ки аз он метарсидед, вале вазъият ба хубӣ ҳал мешавад. Дар рӯзҳои наздик пулатонро эҳтиёткорона сарф кунед. Аз хӯроки вазнин ва нӯшокиҳои газнок худдорӣ намоед.
Далв (21 январ-19 феврал)
Имрӯз нисбат ба шахси наздикатон меҳрубонтар ва бодиққаттар бошед. Омадани хешовандон эҳтимол барои шумо ногаҳонӣ шавад ва метавонад нақшаҳои шоматонро тағйир диҳад. Агар барои фароғат масъулиятҳои худро фаромӯш кунед, баъдтар ба мушкилӣ дучор шуданатон мумкин аст. Имрӯз вазъи молиявии шумо метавонад зери хатар бошад. Аз ин рӯ, ҳангоми қабули қарорҳои пулӣ эҳтиёткор бошед ва ба муомилаҳои хатарнок даст назанед. Кӯшиш кунед сарфакор бошед ва пеш аз харҷ кардани маблағ хуб фикр кунед. Ҳамчунин ба саломатии ҷисмонӣ ва рӯҳии худ бештар вақт ҷудо кунед.
Ҳут (20 феврал-20 март)
Аз имрӯз ҳаёти шахсии шумо метавонад ҷолибтар шавад. Дар муносибатҳо гуногунӣ ва эҳсосоти гуворо пайдо мешаванд. Бегоҳро беҳтараш бо дӯстони наздик ё аҳли оила гузаронед, чунин вақтхушӣ ба шумо рӯҳияи хуб мебахшад. Эҳтимол ногаҳон ҳолати наве ошкор шавад, ки шумо метавонед онро ба манфиати худ истифода баред. Ҳангоми кор бо ҳуҷҷатҳои расмӣ ё маблағҳо хеле бодиққат бошед, зеро хатогӣ кардан мумкин аст. Ба дигарон ваъдаҳои беандеша надиҳед, шояд онҳоро иҷро карда натавонед. Имрӯз қувваи муҳофизатии бадан каме суст шуда метавонад.
