Ман хоб дидам, ки дар як боғи хеле сабзу хуррам сайр мекардам. Дарахтон сербарг, гулҳо шукуфон ва ҳаво бисёр форам буд. Баъд боғро об додам ва дидам, ки дарахтони он меваҳои зиёд доранд. Дар охири хоб ногаҳон аз боғи сабз ба ҷойи хушку беоб ва торик даромадам. Мехоҳам донам, ки чунин хоб чӣ таъбир дорад? Оё ҳар гуна боғ дар хоб маънои нек дорад?
МУРТАЗО, ш. Хуҷанд
Ҷавоб:
- Боғ дар таъбири хоб яке аз рамзҳои зебо ва пурмаъно ба шумор меравад. Дар таъбирҳои суннатии исломӣ боғи сабзу хуррам, ки дарахтон, гулу гиёҳ ва оби равон дорад, бештар ба имон, ислом, зиндагии ором ва некрӯзӣ нисбат дода мешавад. Сабзӣ дар хоб низ рамзи баракату фаровонӣ дониста мешавад. Аз ин рӯ, дидани чунин боғ метавонад нишонаи он бошад, ки инсон ба роҳи некӣ, оромии рӯҳӣ ва зиндагии бобаракат майл дорад.
Агар шахс худро дар боғи сабзу зебо сайркунанда бинад, таъбири он боз ҳам нек аст. Дар баъзе таъбирҳои исломӣ боғи сабз ба биҳишт монанд карда мешавад ва сайругашт дар чунин маконро нишонаи некӣ ва риояи аҳкоми дин медонанд. Боғи ношиносу зебо низ метавонад рамзи биҳишт бошад.
Об додани боғ маънои махсус дорад. Онро ба муносибати хуби зану шавҳар, меҳру муҳаббат, ризоият ва ободии хонадон нисбат медиҳанд. Гӯё ҳамон тавре ки боғ бо об зинда ва шукуфон мегардад, меҳру муҳаббат низ зиндагии оилавиро обод мекунад.
Дарахтони мевадор бошанд, дар таъбирҳо рамзи фарзанд, афзоиши аҳли хонадон ва баракати зиндагӣ мебошанд. Барои шахси оиладор чунин хоб метавонад ба хушбахтии оилавӣ ва зиёд шудани сафи фарзандон ишора кунад.
Аммо агар шахс бинад, ки боғи ӯро шахси бегона об медиҳад, таъбир метавонад чандон нек набошад. Баъзе таъбирҳо ин ҳолатро ба дахолати шахси дигар ба ҳаёти оилавӣ ё кори соҳибони хона рабт медиҳанд.
Ҳамчунин гузаштан аз боғи сабзу хуррам ба замини хушк, биёбон ё ҷойи торик маънои ҳушдор дорад. Чунин хобро метавон рамзи заиф шудани ирода, дурӣ аз роҳи некӣ ё даст задан ба кори нодуруст донист. Аз ин рӯ, чунин хоб инсонро ба худсанҷӣ, эҳтиёт ва ислоҳи рафтор даъват мекунад.
