Дишаб хоби даҳшатноке дидам. Дар хобам шавҳарам ба садама гирифтор шуда мурда буд ва ман дар болои сараш нола доштам. Метарсам, ки ба сари падари фарзандонам ягон фалокат наояд. Илтимос, таъбири хоби маро гӯед!
РОЗИЯ
Ҷавоб:
- Салом, Розияи гиромӣ! Пеш аз ҳама бояд гуфт, ки чунин хобҳо, ҳарчанд даҳшатнок ва пур аз эҳсосоти сахт ҳастанд, на ҳамеша маънои бад доранд. Баръакс, дар бисёр мавридҳо хобҳои вобаста ба марг, фалокат ё талафот рамзӣ буда, бештар ба ҳолати рӯҳӣ, фикрҳо ва нигарониҳои дохилии инсон иртибот мегиранд, на ба воқеияти наздик.
Марг дар хоб яке аз рамзҳои сермаънотарин ба ҳисоб меравад. Дар таъбирҳои классикӣ ва мардумӣ, марг метавонад нишонаи анҷоми як давраи зиндагӣ ва оғози марҳилаи нав бошад. Яъне, инсон аз як ҳолат ба ҳолати дигар мегузарад - ин метавонад тағйироти равонӣ, иҷтимоӣ ё ҳатто молиявиро дар бар гирад. Аз ин рӯ, дидани марги шахси наздик ҳатман маънои воқеии маргро надорад.
Дар ҳолати шумо, ки шавҳаратонро дар хоб мурда мебинед ва худатон бо нола дар болои сараш ҳастед, ин бештар ба эҳсоси тарс, вобастагӣ ва муҳаббати амиқи шумо нисбат ба ҳамсаратон ишора мекунад. Занҳое, ки бо шавҳар зиндагии наздик ва пурмеҳр доранд, бисёр вақт чунин хобҳоро мебинанд, зеро дар зеҳни онҳо эҳсоси аз даст додан хеле сахт аст.
Дар хобномаҳои гуногун омадааст, ки агар кас шахси барояш азизро мурда бинад, он шахс дар асл умри дароз мебинад. Ин яке аз таъбирҳои маъмулист, ки бештар дар фарҳанги мардумӣ паҳн шудааст. Аз ин нигоҳ, хоби шумо метавонад баръакс, нишонаи саломатӣ ва дарозумрии шавҳаратон бошад.
Аммо ҷузъиёти хоб низ аҳамияти калон дорад. Шумо зикр кардед, ки шавҳаратон дар садама фавтидааст. Садама дар хоб одатан рамзи ҳолатҳои ғайричашмдошт, тағйироти ногаҳонӣ ё мушкилоте мебошад, ки инсон дар зиндагӣ метарсад бо онҳо рӯ ба рӯ шавад. Ин метавонад ишора ба он бошад, ки шумо аз ноустувории зиндагӣ, аз ҳодисаҳои ғайричашмдошт ё аз гум кардани оромии оилавӣ нигарон ҳастед.
Дар таъбирҳои дигар гуфта мешавад, ки агар зан дар хоб марги шавҳарашро бинад ва дар болои тобути ӯ гиря кунад, ин метавонад нишонаи ихтилофҳо ва нофаҳмиҳо дар зиндагии оилавӣ бошад. Яъне, эҳтимол дорад, ки байни шумо ва ҳамсаратон дар ояндаи наздик баҳс ё ҷанҷоле ба вуҷуд ояд. Ин ҳатман чизи ҷиддӣ нест, вале метавонад аз масъалаҳои майда сар зада, ба мушкили калонтар табдил ёбад.
Аз ҳамин сабаб, чунин хобро метавон ҳамчун як огоҳии рамзӣ қабул кард. Яъне, беҳтар аст, ки дар муносибат бо ҳамсаратон каме бештар эҳтиёткор бошед, суханҳоро бо мулоимӣ интихоб кунед ва кӯшиш намоед, ки ихтилофҳоро пеш аз он ки калон шаванд, ҳал кунед. Муҳаббат ва сабр дар чунин ҳолатҳо нақши муҳим мебозанд.
Аз нигоҳи равоншиносӣ, чунин хобҳо комилан табиӣ ҳастанд. Ҳар инсон гоҳ-гоҳ хобҳои изтиробовар мебинад, махсусан вақте ки дар зиндагӣ масъулиятҳои зиёд дорад ё ба наздиконаш сахт вобаста аст. Ин як роҳи коркарди эҳсосот ва тарсҳо аз ҷониби зеҳн мебошад.
Ҳамчунин, бояд дар хотир дошт, ки хобҳоро набояд мустақиман ба воқеият рабт дод. Яъне, дидани марг дар хоб маънои онро надорад, ки воқеан ягон фалокат рӯй медиҳад. Баръакс, аксари чунин хобҳо рамзӣ ва баръакс маъно доранд.
