Имрӯз, дар шароити ҷаҳонишавӣ ҳифзи ин арзишҳо аҳамияти бештар пайдо кардааст. Ҷавонон бояд ҳам аз дастовардҳои замони муосир истифода баранд ва ҳам суннатҳои неки миллиро ҳифз намоянд. Ояндаи ҷомеа аз он вобаста аст, ки то чӣ андоза мо метавонем ин арзишҳоро ба наслҳои оянда интиқол диҳем.

Оилаи солим ва ҷомеаи солим

Байни оила ва ҷомеа робитаи мустақим вуҷуд дорад.

Агар оилаҳо солим бошанд:

- ҷинояткорӣ кам мешавад;

- сатҳи маърифат боло меравад;

- ҷавонон бештар ба илм ва ҳунар рӯ меоранд;

- арзишҳои ахлоқӣ тақвият меёбанд;

- рушди иқтисодӣ суръат мегирад.

Баръакс, агар оилаҳо бо мушкилот рӯ ба рӯ бошанд, ин ҳолат дер ё зуд ба тамоми ҷомеа таъсир мерасонад. Аз ҳамин сабаб давлатҳо барои таҳкими оила аҳамияти махсус медиҳанд.

Хулоса, оилаи солим асоси ҷомеаи солим аст. Ҳар як давлат аз оилаҳо иборат мебошад ва сарнавишти миллат аз сарнавишти ҳар як хонадон ҷудо нест.

Барои бунёди оилаи солим муҳаббат, эҳтиром, сабр, маърифат ва масъулият зарур аст. Падару модар бояд дар тарбияи фарзандон намуна бошанд. Ҷавонон бояд пеш аз издивоҷ ба зиндагии мустақил омода шаванд. Ҷомеа ва давлат низ бояд барои таҳкими арзишҳои оилавӣ шароити мусоид фароҳам оваранд.

Танҳо дар сурати мавҷудияти оилаҳои солим метавон ҷомеаи пешрафта, давлатдории устувор ва насли соҳибмаърифату ватандӯстро ташаккул дод.

Чунон ки бузургони мо гуфтаанд: «Ободии ҷаҳон аз ободии хонадон оғоз меёбад». Агар ҳар як оила солим ва устувор бошад, ҷомеа низ солим, пешрафта ва пуриқтидор хоҳад буд.