Ҳамал (21 март-20 апрел)
Имрӯз дар ҷойи кор худро хуб нишон дода, бо одамон зуд забон меёбед. Эҳтимол нафаре нисбат ба шумо ҳиссиёти ошиқона пайдо кунад. Ба наздиконатон, махсусан волидон ё хоҳару бародарон кумак лозим мешавад. Аз баҳсу низоъ дурӣ ҷӯед ва ба ҳар гуна иғво дода нашавед. Барои беҳтар шудани вазъи молиявӣ аз истеъдоду таҷрибаи худ дуруст истифода баред. Саломатӣ хуб аст, вале қоидаҳои беҳдоштиро фаромӯш насозед.
Савр (21 апрел-21 май)
Рӯзи пурҳаяҷон ва пур аз рӯйдодҳо аст. Дар муносибатҳои ошиқона эҳсосотатонро зери назорат гиред ва ба оила диққати бештар диҳед. Дар муошират хашму асабоният нишон надиҳед, вагарна душман пайдо мекунед. Имкони даромади иловагӣ ба миён меояд, аммо аз корҳои шубҳанок дур бошед. Имрӯз вақти хубест барои истироҳат, нигоҳубини худ ва барқарор кардани рӯҳия.
Ҷавзо (22 май-21 июн)
Агар дар ҳаёти ошиқона мушкил дошта бошед, ноумед нашавед, вазъият ба зудӣ беҳтар мешавад. Дар хона эҳтимоли нофаҳмӣ вуҷуд дорад, бинобар ин кӯшиш кунед шахси дӯстдоштаатонро дуруст фаҳмед. Рӯз серкору пурмасъулият мегузарад ва роҳбарият меҳнату қобилияти шуморо қадр мекунад. Имкони харидани чизе, ки дер боз орзу доштед, пайдо мешавад. Барои нигоҳ доштани нерӯ ба варзиш ва ҳаракати ҷисмонӣ вақт ҷудо кунед.
Саратон (22 июн-22 июл)
Рӯзи пур аз эҳсосоту рӯйдодҳои гуногун аст. Барои нафарони танҳо шиносоии ҷолибе имкон дорад, ки метавонад ба муносибати ошиқона табдил ёбад. Наздикон аз шумо дастгирӣ ва таваҷҷуҳ мехоҳанд. Имрӯз барои бастани шартномаҳо ва пайдо кардани шарикони нав рӯзи мусоид аст. Метавонед барои ояндаи худ қадами муҳим гузоред. Саломатӣ хуб буда, нерӯи кофӣ барои анҷоми ҳамаи корҳо доред.
Асад (23 июл-23 август)
Имрӯз барои харид чандон мувофиқ нест, аммо имкони шиносоӣ бо шахси хушмуомила пайдо мешавад. Шумо оромиву илҳоми рӯҳӣ эҳсос мекунед. Барои оғоз кардани корҳои калон шитоб накунед, беҳтараш онро ба вақти дигар гузоред. Дар масъалаҳои молиявӣ эҳтиёткор бошед ва пули худро беҳуда сарф накунед. Барои беҳтар шудани саломатӣ ва рӯҳия бештар ҳаракат кунед ё ба машқу варзиш машғул шавед.
Сунбула (24 август-23 сентябр)
Мулоқоту шиносоиҳои ошиқона имрӯз ба шумо ҳиссиёти хуб мебахшанд. Аммо ба одамони нав фавран сирру асрори худро нагӯед. Оиладорон бояд аз баҳс бо ҳамсар худдорӣ намоянд. Дар касбу кор пешниҳодҳои ҷолибатон метавонанд таваҷҷуҳи роҳбариятро ҷалб кунанд. Барои беҳтар шудани вазъи молиявӣ нақшакашӣ ва сарфакорӣ муҳим аст. Агар вазн кам кардан хоҳед, реҷаи дурусти ғизоро риоя намоед.
Мизон (24 сентябр-23 октябр)
Хоксории аз ҳад зиёд метавонад имкониятҳои шуморо пинҳон созад. Ба зудӣ ҷозиба ва қобилияти таъсиргузории шумо бештар мешавад. Имрӯз бо наздикон ё дӯстони худ суҳбати ҷиддӣ доред. Баъзе мушкилоти оилавӣ метавонанд хароҷоти ногаҳонӣ оваранд. Дар касбу кор лоиҳаи нав пешниҳод мешавад. Аз асабоният дурӣ ҷӯед, зеро асабу дилатон ҳоло ҳассосанд.
Ақраб (24 октябр-22 ноябр)
Қувваи худро дуруст тақсим кунед, то корҳои нотамомро анҷом диҳед. Имрӯз имкони ислоҳ кардани хатогиҳо дар муносибатҳои ошиқона пайдо мешавад. Нимаи дуюми рӯз вохӯрӣ бо дӯстони дерина эҳтимол дорад. Ба фарзандон ва ҳамсар бештар таваҷҷуҳ диҳед. Даромади хуб ва харидҳои муваффақ имконпазиранд, агар ҳадафи худро равшан донед. Танҳоӣ метавонад рӯҳияатонро паст кунад, бинобар ин бештар бо одамон бошед.
Қавс (23 ноябр-21 декабр)
Имрӯз васвасаҳои гуногун дар роҳи шумо пайдо мешаванд ва бояд худро идора кунед. Дар муносибатҳои ошиқона фикри худро ба дигарон таҳмил накунед. Ба хешовандони калонсол аҳамият диҳед, эҳтимол онҳо ба ёрии шумо ниёз дошта бошанд. Муваффақият ба касоне мерасад, ки фаъолу ҷасуранд. Сафарҳо ва корҳои нав барор меоранд. Аз қарз гирифтан ва фиреби молиявӣ эҳтиёт шавед. Бегоҳ барои истироҳат ва беҳбудии саломатӣ вақти хуб аст.
Ҷаддӣ (22 декабр-20 январ)
Рӯҳияатон хуб мешавад, вале эҳтиёт кунед, ки касе аз содадилии шумо истифода набарад. Бо волидон ё калонсолон ихтилоф пеш омаданаш мумкин аст. Дар кор вазифаҳо ва масъулиятҳои нав пайдо мешаванд, аммо худро аз ҳад зиёд хаста накунед. Имрӯз барои оғоз кардани корҳои муҳим чандон муносиб нест. Беҳтараш ба машғулиятҳое машғул шавед, ки ба шумо ҳаловат мебахшанд. Асабу дилатонро эҳтиёт кунед ва бештар истироҳат намоед.
Далв (21 январ-19 феврал)
Агар ҳаёти шахсиатон хуб бошад, имрӯз мехоҳед ба дӯст ё наздиконатон барои пайдо кардани бахт кумак кунед. Дар сухан гуфтан эҳтиёткор бошед, зеро ҳарфи тез метавонад касеро ранҷонад. Муоширати хуб ба шумо барои пайдо кардани робитаҳои нави корӣ ёрӣ медиҳад. Бо вуҷуди ин, истироҳатро фаромӯш накунед. Имрӯз хароҷоти беҳуда эҳтимол дорад, бинобар ин пулро сарфакорона истифода баред. Аз қаҳва ва сигор камтар истифода кунед, то асабҳо ором бошанд.
Ҳут (20 феврал-20 март)
Барои занони ин мучал имкони шиносоии нав ё саргузашти ошиқона зиёд аст, вале эҳсосотро бо манфиатҳои корӣ омехта насозед. Ба дидорбинии хешовандоне равед, ки дер боз надидаед. Имрӯз ҷамъ кардани қувва барои кор каме душвор мешавад, аммо корҳои муҳимро ба таъхир нагузоред. Нимаи дуюми рӯз барои корҳои диққатталаб мувофиқ аст. Ба буҷаи худ диққат диҳед ва аз хароҷоти беҳуда худдорӣ намоед.
