Ҳунарманди маъруфи тоҷик Сироҷиддин Фозилов клипи нави худро бо номи «Илоҳӣ» пешниҳоди мухлисон кард. Дар клип ҳунармандони маъруф Марям Исоева ва Нурулло Абдуллоев нақшҳои асосиро иҷро мекунанд. Ҳузури ин ду чеҳраи соҳибтаҷрибаи театру кино ба асар мазмуни амиқтар ва таъсири эҳсосии бештар бахшидааст.
Клип бар матни пурдарди «Агар дар хоб медидам ғами рӯзи ҷудоиро, ҳавас асло намекардам дар олам ишқбозиро...» таҳия шудааст. Мазмуни шеър аз ишқе қисса мекунад, ки ширинии оғозаш дар поён ба талхии ҷудоӣ ва ҳасрати дидор табдил меёбад. Қаҳрамонони клип муҳаббатро на ҳамчун эҳсоси яклаҳзаина, балки ҳамчун пайванде нишон медиҳанд, ки бо гузашти солҳо низ аз хотира пок намешавад.
Марям Исоева ва Нурулло Абдуллоев бо бозии орому табиӣ дарди ду инсони аз ҳам ҷудошударо ба тамошобин мерасонанд. Онҳо бештар бо нигоҳ, сукут, ҳаракатҳои маҳдуд ва ёдҳои гузашта ҳарф мезананд. Аз ҳамин ҷиҳат, клип ба филми кӯтоҳи бадеӣ монанд шудааст: дар он суруд танҳо ҳамроҳи тасвир нест, балки ривояти асосиро идома медиҳад. Қаҳрамонон эҳсосеро таҷассум мекунанд, ки барои бисёриҳо ошност: пушаймонӣ аз сухани ногуфта, орзуи бозгашт ва нотавонӣ дар баробари ҳукми замон.
Интихоби Марям Исоева ва Нурулло Абдуллоев барои нақшҳои марказӣ тасодуфӣ нест. Ҳар ду ҳунарманд бо таҷрибаи бузурги саҳнавӣ тавонистаанд эҳсоси ботинии қаҳрамонҳоро бидуни суханҳои зиёдатӣ ошкор кунанд. Дар симои онҳо тамошобин на танҳо ду ошиқи аз ҳам дурмонда, балки як наслро мебинад, ки хотира, вафо ва дарди фироқро бо худ то пирӣ мебарад. Ин ҷиҳат ба клип ранги фалсафӣ медиҳад ва онро аз қолаби як навори одии мусиқӣ берун мебарорад.
Сироҷиддин Фозилов дар эҷодиёти худ пайваста ба мавзуъҳои ишқ, модар, Ватан, пушаймонӣ ва сарнавишти инсон рӯ меорад. Дар саҳифаи расмии ӯ сароянда ҳамчун Ҳунарпешаи шоистаи Ҷумҳурии Тоҷикистон, оҳангсоз ва барандаи ҷоизаи давлатӣ муаррифӣ шудааст. Осори ӯ ба жанри поп мансуб дониста шуда, сурудҳои лирикӣ дар баробари таронаҳои ватандӯстона қисми муҳими фаъолияти ҳунарияшро ташкил медиҳанд.
Дар «Илоҳӣ» низ хусусияти шинохтаи иҷрои ӯ садои пурэҳсос, талаффузи равшан ва талош барои расонидани маънои ҳар мисраъ, барҷаста эҳсос мешавад. Сароянда ба ҷойи намоиши зиёди саҳнавӣ ба самимияти овоз ва драматургияи тасвир такя кардааст. Ин интихоб имкон медиҳад, ки шунаванда на танҳо оҳангро бишнавад, балки сарнавишти қаҳрамононро эҳсос кунад.
