Ман чанде пеш хоб дидам, ки корди тезеро ба даст гирифтаам. Дар хоб ягон касро бо он озор надодам, аммо ҳангоми нигоҳ доштани корд тасодуфан дасти худро захмӣ кардам. Ин хоб маро ба андеша бурд. Мехоҳам донам, ки корд дар хоб чӣ маъно дорад ва захмӣ кардани дасти худ бо он чӣ таъбир мешавад?
ПАРВИЗ
Ҷавоб:
- Корд дар хоб аз ҷумлаи рамзҳое мебошад, ки вобаста ба ҳолат, шакл ва тарзи истифодааш таъбирҳои гуногун дорад. Дар баъзе манбаъҳои суннатии таъбири хоб, аз ҷумла таъбирҳое, ки ба Ибни Сирин нисбат дода мешаванд, корд рамзи шахси заҳматкаш ва кордон дониста шудааст; касе, ки барои хонаву дӯстонаш манфиат овардан мехоҳад. Тезии корд низ аломати амалӣ шудани фармон, ният ё коре дониста мешавад, ки шахс барои анҷоми он талош дорад.
Агар шахсе, ки ба мурофиаи судӣ кашида шудааст, дар хоб кордро дар даст бинад, дар баъзе таъбирҳои классикӣ инро нишонаи пирӯзӣ дар баҳс ва пайдо кардани далелу бурҳони қавӣ медонанд. Сабаби чунин таъбир он аст, ки корд дар зиндагии воқеӣ ҳамчун воситаи муҳофизат аз душман истифода мешавад. Ҳамчунин агар касе дар хоб кордро ба даст гирад ва дигар яроқе надошта бошад, онро нишонаи расидан ба хайр, неъмат ва ризқу рӯзии Худованд медонанд.
Аммо маънои хоб танҳо бо дидани корд маҳдуд намешавад. Дар баъзе хобномаҳои муосир корд рамзи қудрат, ирода, омодагӣ барои қабули қарор ва ҳимояи манфиатҳои худ низ шумурда мешавад. Аз ин рӯ, корд дар даст метавонад нишон диҳад, ки инсон дар зиндагии воқеӣ худро барои ҳалли масъалаи муҳиме омода мекунад.
Дар мавриди захмӣ кардани дасти худ бошад, таъбирҳо бештар хусусияти ҳушдордиҳанда доранд. Баъзе манбаъҳо чунин ҳолатро ба эҳтиёткорӣ дар кору муносибатҳо, душворӣ дар анҷоми баъзе масъалаҳо ё нофаҳмӣ бо наздикон рабт медиҳанд. Дар баъзе таъбирҳо захми даст ҳатто ба талафоти молӣ ё коҳиши даромад ишора мекунад.
Ҳамчунин дар баъзе таъбирҳои маъмули мардумӣ корд рамзи муноқиша, сухани тез ё баҳс бо шахси наздик аст. Масалан, захмӣ шудани даст бо корд дар як қатор хобномаҳо бо эҳтимоли нофаҳмӣ ва ҷанҷоли оилавӣ пайванд дода мешавад.
