Вақтҳои охир номаҳои зиёде мехонам, ки дар онҳо занҳои дуюмро сахт танқид мекунанд. Баъзеҳо онҳоро сабабгори вайрон шудани оила, ашки зану фарзанд ва бадбахтии дигарон медонанд. Ман намехоҳам аз ҳамаи занҳои дуюм ҳимоят кунам, аммо мехоҳам саргузашти худро нақл намоям. Шояд пас аз хондани он баъзеҳо фаҳманд, ки ҳар қисса ҳукми худро дорад ва ҳар инсонро набояд бо як меъёр санҷид.

Ман худам зани якум ҳастам. Бо шавҳарам 12 сол зиндагӣ кардем, вале фарзанддор нашудем. Табобату ташхисҳои зиёде кардем ва дар ниҳоят маълум шуд, ки ман имкони модар шудан надорам. Хонаводаи шавҳарам аз ӯ талаб карданд, ки аз ман ҷудо шуда, барои фарзанддор шудан зани дигар бигирад.

Шавҳарам дудила буд. Вақте барои ӯ духтаре ёфтанд, ман бисёр гиристам. Он ҷавонзан, ки Фарзона ном дошт, ашки маро дида, ба шавҳарам гуфтааст: «Ӯро сар надеҳ. Ман розӣ ҳастам зани дуюм бошам».

Фарзона аввал писар таваллуд кард, баъдан духтарча. Духтарчаашро ба ман дод, то мисли фарзанди худ калон кунам. Намедонед, барои зани бефарзанд садои гиряи тифл чӣ қадар ширин аст! Ман ҳар рӯз барои Фарзона дуо мекардам. Худаш ҳам ҳамеша шавҳарамро насиҳат мекард, ки аз ҳоли ман хабар гирад ва маро танҳо нагузорад.

Бори сеюм, ҳангоми таваллуд, фишори хунаш баланд шуд. Табибон ҷарроҳӣ карданд, тифлро наҷот доданд, аммо худи Фарзона танҳо се рӯзи дигар зинда монд. Дар дидори охирин дастонамро дошта, бо гиря хоҳиш кард: «Ба кӯдаконам модар шав».

Имрӯз ман се фарзанди ӯро тарбия мекунам. Шавҳарам дар муҳоҷират аст. Ҳар бор ба чеҳраи ин кӯдакон нигоҳ мекунам, Фарзонаро ба ёд меорам.

Аз хонандагони азиз хоҳиш мекунам, барои ин ҷавонзани нексиришт дуои хайр кунед. Магар ҳар зани дуюм бад аст? Не. Баъзан ӯ ҳам метавонад барои касе хоҳар, дӯст ва ҳатто сабаби модар шудан бошад.

В., хонанда