Салом, дӯстони азиз ва хонандагони гиромӣ! Муддати чанд вақт аст, ки як мушкили сахт маро аз дарун мехӯрад ва оромии диламро гирифтааст. Шояд ин масъала барои баъзеҳо одӣ намояд, вале барои ман ба дарди бузурге табдил ёфтааст. Ман ба шавҳарам аз ҳад зиёд рашк мекунам.
Баъзан худ ба худ мегӯям, ки чаро чунин шудам? Шавҳарам кори худашро мекунад, бо одамон суҳбат мекунад, телефон истифода мебарад, ба кӯча мебарояд, аммо ҳар як ҳаракаташ дар зеҳни ман саволҳои зиёдеро ба вуҷуд меорад. Агар каме дертар ба хона биёяд, гумонҳои гуногун ба сарам меоянд. Агар дар телефонаш бо касе суҳбат кунад, мехоҳам бидонам бо кӣ ва дар бораи чӣ гап мезанад. Ҳатто як нигоҳи одии ӯ ба зани дигар метавонад тамоми рӯз маро нороҳат кунад.
Ман хуб мефаҳмам, ки чунин рашки беҷо метавонад зиндагии оилавиамонро вайрон кунад. Бадтараш он аст, ки худам низ аз ин ҳолат азоби зиёд мекашам. Дилам ҳамеша дар изтироб аст. Бисёр вақт чизеро, ки воқеан вуҷуд надорад, дар хаёлам месозам ва баъд худам аз ҳамон хаёл ранҷ мекашам. Гоҳе ҳатто бе ягон далел шавҳарамро гунаҳкор меҳисобам.
Баъд аз ором шудан мефаҳмам, ки шояд ҳамаи гумонҳои ман беасос буданд. Аммо вақте рашк ба сарам меояд, гӯё ақлу мантиқамро фаромӯш мекунам. Аз як сухани одӣ баҳс месозам, аз як рафтори хурд хулосаи калон мебарорам. Баъзан метарсам, ки агар ин ҳолат идома ёбад, бо дастони худ меҳру муҳаббат ва зиндагии ороми оилавиамро аз байн мебарам.
Ман намехоҳам шавҳарамро бо гумону шубҳаҳои худ аз худ дур кунам. Намехоҳам фарзандони ояндаи мо дар муҳити пур аз ҷанҷолу нобоварӣ ба воя расанд. Баръакс, мехоҳам дар хонаамон меҳру эҳтиром, боварӣ ва оромӣ ҳукмфармо бошад.
Аз шумо, хонандагони азиз, ки шояд дар зиндагӣ таҷрибаи бештар доред, маслиҳат мехоҳам. Чӣ гуна метавонам ин рашки аз ҳад зиёдро идора кунам? Чӣ кор кунам, то ба ҳар як рафтори шавҳарам бо гумону шубҳа нигоҳ накунам? Чӣ тавр хаёлҳои бадро аз сарам дур карда, ба ҳамсарам бештар бовар кунам?
Шояд миёни шумо касоне бошанд, ки чунин ҳолатро аз сар гузаронидаанд. Агар тавониста бошед, ки рашкро паси сар карда, зиндагии худро ором созед, таҷрибаи худро бо ман дар миён гузоред.
Бо эҳтиром, М.
