Ҳамал (21 март-20 апрел)
Имрӯз нерӯи зиёд доред ва вақти хубест барои амалӣ кардани нақшаҳои ҷасурона. Дар кор ташаббус нишон диҳед, ҳамкорон масъулиятшиносӣ ва фаъолиятатонро қадр мекунанд. Шумо метавонед ба натиҷае бирасед, ки то дирӯз дастнорас менамуд. Аммо шомро ором гузаронед, то нерӯятон барқарор шавад. Ба наздикон низ таваҷҷуҳ кунед: як суҳбати самимӣ метавонад муносибатҳоро боз ҳам беҳтар созад. Барои харидҳои калон бошад, чанд рӯз сабр кардан беҳтар аст.
Савр (21 апрел-21 май)
Имрӯз бештар дар бораи вазъи молиявӣ ва нақшаҳои оянда фикр мекунед. Дар масъалаҳои корӣ метавонед роҳи фоидаовару дурустро пайдо кунед. Ҳангоми интихоби ҳамкорон ё шарикон ба ҳисси ботинии худ эътимод кунед, он метавонад шуморо ба интихоби дуруст раҳнамоӣ кунад. Эҳтимол бо шахсе аз гузашта ногаҳон вохӯред ва баъзе воқеаҳои пешинаро аз нав арзёбӣ кунед. Дар ҳаёти шахсӣ фазои орому пур аз ҳамдигарфаҳмӣ ҳукмфармо мешавад. Ба ашёи қиматбаҳо ва ҳуҷҷатҳои муҳим бодиққат бошед, зеро эҳтимоли гум шудани онҳо вуҷуд дорад.
Ҷавзо (22 май-21 июн)
Имрӯз қобилияти хуби муошират кардан доред, бинобар ин рӯз барои гуфтушунид, вохӯриҳо ва пешниҳоди ғояҳои нав хеле мувофиқ аст. Фикрҳои эҷодӣ пайи ҳам ба зеҳнатон меоянд, беҳтаринҳояшонро сабт кунед, то фаромӯш нашаванд. Ҳамкорон ба пешниҳоди шумо бо омодагӣ муносибат мекунанд ва роҳбарият метавонад кӯшишҳоятонро қадр кунад. Дар ҳаёти шахсӣ бошад, аз ваъдаҳои норавшан даст кашед ва мавқеи худро равшан баён кунед. Ростқавлӣ муносибатҳоро мустаҳкам мекунад. Сайругашт ё варзиш низ барои рафъи хастагӣ хуб аст.
Саратон (22 июн-22 июл)
Имрӯз эҳсосоти шумо хеле қавӣ мешаванд ва рӯзро пур аз таассурот мегардонанд. Корҳои хона диққати шуморо талаб мекунанд, вале анҷоми онҳо ба шумо ҳисси роҳат ва қаноатмандӣ мебахшад. Ба ҳисси ботинии худ гӯш диҳед, он метавонад дар баъзе ҳолатҳои душвор роҳи дурустро нишон диҳад. Дар кор эҳтимол аст бо ҳамкоре, ки муддати дароз норозигӣ ҷамъ кардааст, нофаҳмӣ ба вуҷуд ояд. Аз суҳбат нагурезед, гуфтугӯи ошкоро метавонад вазъиятро ором кунад. Шомро бо филми хуб, ғизои дӯстдошта ё суҳбат бо одамони бароятон азиз гузаронед.
Асад (23 июл-23 август)
Имрӯз худро боэътимодтар ҳис мекунед ва атрофиён низ ба шумо бештар таваҷҷуҳ хоҳанд кард. Фурсати хуб доред, ки истеъдод ва қобилиятҳои худро нишон диҳед ва ба одамони муҳим таассуроти хуб гузоред. Корҳои эҷодиатон пеш рафта, заҳматҳои шумо ниҳоят қадр мешаванд. Дар муносибатҳои ошиқона низ тағйироти хуб эҳтимол дорад: муҳаббат ва ҳамдигарфаҳмӣ бештар мешавад ва муносибат метавонад ба марҳилаи ҷиддитар гузарад. Вазъи молиявӣ устувор аст, вале аз сармоягузориҳои хатарнок ва хароҷоти беҳуда худдорӣ кунед.
Сунбула (24 август-23 сентябр)
Имрӯз қобилияти таҳлил ва диққататон ба ҷузъиёти хурд хеле хуб мешавад. Рӯз барои банақшагирӣ, ба тартиб даровардани корҳо ва таҳияи нақшаҳои нав мувофиқ аст. Шумо метавонед хатогиҳоеро пайдо кунед, ки дигарон пай намебаранд. Аммо аз ҳад зиёд танқид кардан метавонад муносибататонро бо наздикон душвор созад. Кӯшиш кунед, ки ҳамеша комил будани ҳама чизро талаб накунед ва ба баъзе камбудиҳо бо сабр муносибат кунед. Ба саломатӣ низ диққат диҳед: реҷаи дурусти рӯз, ғизои хуб ва истироҳати кофӣ имрӯз муҳиманд.
Мизон (24 сентябр-23 октябр)
Имрӯз дар муносибат бо дигарон ҳамдигарфаҳмӣ бештар мешавад. Шумо метавонед ҳатто дар масъалаҳои душвор роҳи мувофиқро пайдо кунед. Муоширати хуш ва рафтори боадабонаи шумо ба осонӣ дигаронро ба худ ҷалб мекунад. Барои гуфтушунидҳои корӣ, махсусан дар масъалаҳои эҷодӣ ва ҳамкорӣ, рӯз хеле мувофиқ аст. Дар ҳаёти шахсӣ низ ихтилофҳои хурд бе мушкил ҳал мешаванд. Дӯстон метавонанд шуморо ба як чорабинии ҷолиб даъват кунанд. Аз чунин пешниҳод даст накашед, вале хароҷоти нолозимро назорат кунед.
Ақраб (24 октябр-22 ноябр)
Имрӯз неруи ботинӣ ва иродаи шумо хеле қавӣ мешавад. Шумо метавонед масъалаеро ҳал кунед, ки муддати дароз душвор ва ҳатто ҳалнашаванда менамуд. Ҳисси ботиниатон дар қабули қарорҳо кӯмак мекунад ва шумо метавонед ҷузъиётеро бинед, ки аз назари дигарон пинҳон мемонанд. Дар кор эҳтимол роҳбар хатои кӯҳнаеро ба ёд орад ва шуморо сарзаниш кунад. Ором бошед ва танқидро ба манфиати худ истифода баред. Шомро ба омӯзиш ё суҳбати самимӣ бо шахси наздик бахшед.
Қавс (23 ноябр-21 декабр)
Имрӯз имкониятҳои нав дар пеши шумоянд. Сафар, ҳатто як саёҳати кӯтоҳу ногаҳонӣ, метавонад рӯҳияи шуморо беҳтар кунад. Рӯз барои омӯзиш, васеъ кардани ҷаҳонбинӣ ва шиносоӣ бо одамони нав мусоид аст. Некбинӣ ва рӯҳияи хуби шумо ба дигарон низ таъсир мекунад, бинобар ин аз баёни ғояҳо ва нақшаҳои худ натарсед. Эҳтимол вохӯрии ошиқона ба оғози муносибати ҷиддӣ табдил ёбад. Дар масъалаҳои молиявӣ низ имкони даромади ғайричашмдошт ё пешниҳоди хуб вуҷуд дорад. Аммо пеш аз гирифтани қарор, ҳама чизро бодиққат санҷед.
Ҷаддӣ (22 декабр-20 январ)
Имрӯз аз шумо сабр, интизом ва масъулиятшиносӣ талаб карда мешавад. Рӯз пур аз кору вазифаҳое хоҳад буд, ки иҷрояшон диққат ва заҳмати пайвастаро мехоҳад. Масъалаҳои касбӣ дар мадди аввал меистанд ва кӯшишҳои имрӯза метавонанд барои дастовардҳои оянда замина гузоранд. Роҳбарият заҳматҳои шуморо мебинад ва эҳтимол он ба пешрафти касбиатон таъсир расонад. Аммо бо вуҷуди серкорӣ, барои наздикон вақт ҷудо кунед. Хастагии ҷамъшуда нишон медиҳад, ки дар рӯзҳои наздик ба истироҳати хуб ниёз доред.
Далв (21 январ-19 феврал)
Имрӯз метавонад бо рӯйдодҳои ғайричашмдошт ва роҳҳои нави ҳалли масъалаҳо фарқ кунад. Нақшаҳои ҷасуронаи шумо метавонанд дастгирии атрофиёнро пайдо кунанд. Суҳбат бо одамони ҳамфикр шуморо ба корҳои нав илҳом мебахшад. Технология ва навовариҳо метавонанд барои шумо ҳам манбаи даромад ва ҳам машғулияти шавқовар бошанд. Эҳтимол дӯстӣ ба муносибати наздиктар табдил ёбад. Аммо ба ҳар кас зуд бовар накунед: ба рафтори одамон бештар аз суханҳояшон аҳамият диҳед. Дар масъалаҳои молиявӣ низ роҳҳои ғайриоддӣ метавонанд натиҷаи беҳтар диҳанд.
Ҳут (20 феврал-20 март)
Имрӯз ҳассосият ва қобилияти эҷодии шумо хеле баланд мешавад. Хобҳоятон метавонанд фикрҳои ҷолиб ё роҳи ҳалли баъзе масъалаҳоро ба шумо нишон диҳанд, онҳоро дар ёд гиред. Шумо нисбат ба дигарон меҳрубон ва ҳамдард ҳастед, аммо набояд мушкилоти дигаронро пурра ба дӯши худ гиред. Дар муносибатҳои ошиқона муҳаббат ва ҳамдигарфаҳмӣ бештар мешавад. Мусиқӣ, шеър ё кори эҷодии якҷоя метавонад муносибатро боз ҳам мустаҳкам кунад. Дар масъалаҳои молиявӣ эҳтиёткор бошед ва пеш аз пардохт маълумотро санҷед.
