Ҳамал (21 март-20 апрел)
Дар ҳаёти шахсиятон метавонанд тағйироти ғайричашмдошт ба амал оянд. Эҳтимол бо шахсе шинос шавед, ки ба зиндагиятон таъсири калон мерасонад. Дар оила низ баъзе дигаргуниҳо ё мушкилоти хурд пеш меоянд, вале оқибат ба нафъи шумо хоҳанд буд. Имрӯз барои суҳбатҳои муҳим ва шиносоӣ бо одамони нав рӯзи муносиб аст. Аммо ба фоидаи зуд умед набандед: ҳоло барои беҳтар шудани вазъи молиявии оянда замина гузоред. Машғулиятҳои варзишӣ ва кори ҷисмонӣ низ бароятон муфиданд.
Савр (21 апрел-21 май)
Имрӯз шахси наздикатон метавонад шуморо бо туҳфаи гуворо ё рафтори ғайричашмдошт шод гардонад. Муносибатҳои шумо барои оянда умедбахшанд. Эҳтимол, ниҳоят фурсати хубе барои суҳбат бо одамон ва раҳо шудан аз якрангии рӯзгор пайдо кунед. Вазъият дар хона ва ҷойи кор орому мусоид хоҳад буд, бинобар ин метавонед ба иҷрои корҳои душвор ва лоиҳаҳои нав шуруъ намоед. Аммо ҳангоми харид эҳтиёт кунед, зеро хатари талафи пул ё фиреб хӯрдан вуҷуд дорад. Ба одамони ношинос зуд бовар накунед ва худро аз шамолхӯрӣ эҳтиёт намоед.
Ҷавзо (22 май-21 июн)
Агар ният дошта бошед, ки дар ҳаёти шахсиатон тағйироти ҷиддӣ ворид кунед, шитоб накунед. Эҳтимол баъдтар аз қарори худ пушаймон шавед. Ба ҳисси ботинии худ танҳо такя накунед, балки ба маслиҳати наздикони боэътимод низ гӯш диҳед ва барои расидан ба мақсадҳоятон кӯшиш кунед. Имрӯз барои андешидани нақшаҳои оянда, шиносоӣ ва барқарор кардани робитаҳои нав мусоид аст. Ин шиносоиҳо метавонанд дар пешрафти касбиатон нақши муҳим бозанд. Агар ба кори нав даст занед, оқилона амал кунед ва аз паси фоидаи калон, вале якдафъаина нашавед. Ҳангоми бад шудани саломатӣ сари вақт ба духтур муроҷиат кунед.
Саратон (22 июн-22 июл)
Нимаи дуюми рӯз барои шумо равшан мешавад, ки дар муносибатҳои шахсӣ чӣ гуна рафтор кардан лозим аст. Метавонед нофаҳмиҳои гузаштаро бартараф карда, ба баҳсу ихтилофҳо хотима диҳед. Кори якрангу ҳаррӯза метавонад ҳатто шахси пуртоқатро хаста кунад, бинобар ин барои шавқу рағбат ва хоҳишҳои шахсии худ низ вақт ҷудо намоед. Ба ҷойи коратон диққат диҳед ва агар лозим бошад, онро тағйир диҳед, то худро бароҳаттар ҳис кунед. Эҳтимол, баъзе намояндагони ин мучал хона, мошин ё қитъаи замин харанд. Имрӯз беҳтараш аз кори вазнини ҷисмонӣ ва вазъиятҳои асабхаробкунанда дурӣ ҷӯед.
Асад (23 июл-23 август)
Имрӯз аз рашки беасос ва аз ҳад зиёд ба шахси дӯстдоштаатон часпидан худдорӣ кунед. Чунин рафтор метавонад ҳам табъи шуморо ва ҳам табъи ӯро вайрон кунад. Агар касе аз наздиконатон ба таъмири хона машғул шуданӣ бошад, шояд вақти нав кардани муҳити хона расидааст. Дар кор эҳтимол пешниҳоди ҷолибе гиред, аммо пеш аз қабул кардани он бо одамони соҳибтаҷриба маслиҳат кунед. Хароҷоти ғайринақшавӣ метавонад ба буҷаи шумо зарар расонад. Барои харидани дастгоҳи наву замонавӣ қарз нагиред. Агар худро аз ҳад зиёд хаста накунед ва масъулияти зиёдатӣ ба дӯш нагиред, саломатиятон хуб хоҳад буд.
Сунбула (24 август-23 сентябр)
Агар бо касе қаҳрӣ бошед, имрӯз вақти муносибест, ки муносибататонро беҳтар кунед. Дар масъалаҳои корӣ ва шахсӣ гузашт кардан ба нафъи шумо хоҳад буд. Кӯшиш кунед машғулияте пайдо кунед, ки фикрҳои нохушро аз саратон дур созад. Нагузоред, ки эҳсосоти манфӣ шуморо фаро гиранд. Имрӯз корҳои зиёдро анҷом додан лозим меояд, махсусан корҳое, ки эҷодкорӣ ва ташаббусро талаб мекунанд. Шояд фикри ҷолибе ба саратон ояд, аммо пеш аз амалӣ кардани он оқибаташро хуб андеша кунед. Ихтилоф, якравӣ ва гӯш надодан ба сухани дигарон метавонад ба кору саломатӣ ва муносибатҳои шумо таъсири бад расонад.
Мизон (24 сентябр-23 октябр)
Агар хоҳед, ки дар муносибатҳои ошиқона муваффақ шавед, каме ҷасуртар бошед ва эҳсосоти худро озодона баён кунед. Дар оила эҳтимол баъзе нофаҳмиҳо ва баҳсҳо ба миён оянд. Кӯшиш кунед оромиро нигоҳ дошта, бо ҳамсар ё дигар аъзои оила ба созиш бирасед. Имрӯз барои шиносоии нав ва суҳбатҳои зиёд чандон мувофиқ нест. Беҳтараш ба корҳои ҳаррӯза машғул шавед. Ҳангоми харид эҳтиёт кунед, зеро мумкин аст моли пастсифат харед ва баъдан пушаймон шавед. Аз ҷойҳои шамолгузар дур бошед, зеро гулӯятон метавонад осебпазир бошад.
Ақраб (24 октябр-22 ноябр)
Дар муносибатҳои ошиқонаи шумо ниҳоят тағйироти деринтизор ба амал омада метавонанд. Эҳсос мекунед, ки барои қабули қарорҳои ҷиддӣ омода ҳастед ва дигар намехоҳед вақти худро беҳуда гузаронед. Дар ҳаёти оилавӣ ҳамдигарфаҳмӣ ва гузашт кардани ҳар ду тараф муҳим аст. Бо ҳамсар дағалона муносибат накунед ва беасос айбҷӯӣ накунед. Имрӯз имконият пайдо мешавад, ки хатоҳои пешинаро ислоҳ карда, лоиҳаҳои навро оғоз намоед. Аммо дар бораи нақшаҳоятон ба ҳама нақл накунед, то ба худатон зарар нарасонед. Эҳтимол, манбаи нави даромад пайдо шавад, зеро хароҷоти шумо низ меафзояд. Дар кор аз ҳад зиёд худро хаста накунед.
Қавс (23 ноябр-21 декабр)
Ояндаи муносибатҳои шахсиатон аз рафтори худи шумо вобаста аст. Имрӯз ба ғазаб дода нашавед ва оромиро нигоҳ доред, зеро вазъият аз шумо сабру таҳаммул ва худдорӣ талаб мекунад. Дар давоми рӯз ба одамони бароятон азиз ёрӣ расонед. Некӣ ва дастгирии шумо қадр карда мешаванд ва метавонанд бо некӣ баргарданд. Ба фаҳмиши худ такя кунед, вале тағйироти ғайричашмдоштро низ ба назар гиред. Имрӯз шояд барои корҳои ҳаррӯза вақти кофӣ наёбед ва дар нимаи рӯз ҳам ҳодисаҳои хубу ҳам мушкилот пеш оянд. Агар маош ё мукофотпулии иловагӣ гиред, метавонед онро барои хариди муҳим сарф кунед. Вазъи саломатиятон низ метавонад беҳтар шавад.
Ҷаддӣ (22 декабр-20 январ)
Баъзан ҳаёти шахсӣ бо муҳити корӣ омехта мешавад, аммо чунин муносибатҳо на ҳамеша натиҷаи хуб медиҳанд. Эҳтимол дар ҷойи кор бо касе муносибати ошиқона пайдо кунед. Пеш аз қадам гузоштан хуб андеша кунед, ки оё ин ба шумо зарур аст. Бегоҳӣ хабари хуш ё занги телефонии шахси наздик метавонад табъатонро болида созад. Барои онҳое, ки дар соҳаи савдо кор мекунанд, рӯзҳои серташвиш фаро мерасанд: шумораи харидорон зиёд шуда, вақт ва қувваи бештар сарф кардан лозим мешавад. Имрӯз ҳам барои харидҳои пешакӣ ба нақша гирифташуда ва ҳам барои хариди чизҳои майда мувофиқ аст. Бо вуҷуди ин, ба саломатии ҷисмонӣ ва ҳолати рӯҳии худ диққат диҳед.
Далв (21 январ-19 феврал)
Агар дар зиндагиятон романтика намерасида бошад, каме аз корҳои ҳаррӯза фориғ шавед ва ба сайругашт бароед. Барои болида шудани табъ ҳатман ба сафари дур рафтан шарт нест: ҳатто сайр дар боғи наздик низ метавонад фоида расонад. Муҳити оилавӣ орому устувор хоҳад буд. Барои нигоҳ доштани муносибатҳои хуб дар хона аз ҷанҷолу доду фарёд худдорӣ кунед. Дар ҷойи кор ҳуҷҷатҳои худро ба тартиб дароред, то роҳбар шуморо ба бемасъулиятӣ айбдор карда натавонад. Бо вуҷуди серташвиш будани рӯз, метавонед имконияти хуберо пай баред ва аз дастгирии роҳбарият баҳра гиред. Ба саломатӣ диққат диҳед, худро аз ҳад зиёд хаста накунед ва аз муомилаҳои тиҷоратии хатарнок худдорӣ намоед.
Ҳут (20 феврал-20 март)
Зиндагии шумо бе ишқу муҳаббат, эҳсосоти пуршӯр ва таваҷҷуҳи дӯстдошта гӯё маъно надорад. Аммо имрӯз метавонад дар муносибатҳои шахсӣ ва робита бо дӯстон ё хешовандон мушкилот ба вуҷуд оянд. Барои ҳимояи манфиатҳои худ ташаббус нишон диҳед ва аз ҳадафҳоятон даст накашед. Дар ҷойи кор асабонияти худро ба сари ҳамкорон ё зердастон холӣ накунед ва бо роҳбарият баҳс накунед. Имрӯз барои гирифтани қарзи бонкӣ вақти чандон муносиб нест, зеро вазъи иқтисодӣ низ метавонад ба шумо таъсир расонад. Шояд аз худ норозӣ бошед, вале ин эҳсос дер давом намекунад. Ба ғизои солим аҳаммият диҳед, бештар шарбати меваю сабзавот нӯшед.
