Ҳамал (21 март-20 апрел)
Имрӯз нерӯи шумо зиёд аст ва агар онро дуруст истифода баред, натиҷаи хуб ба даст меоред. Субҳ барои анҷом додани корҳои дермонда мувофиқ аст. Қарорҳои ҷасурона метавонанд муваффақ шаванд. Нимаи дуюми рӯз каме оромтар мегузарад. Ба суханони наздикон гӯш диҳед. Дар муносибатҳо масъалае ҳаст, ки беҳтараш онро ба таъхир нагузоред. Шомро бо истироҳати ором ва нақшаи ҳафтаи оянда гузаронед.
Савр (21 апрел-21 май)
Рӯз каме суст оғоз мешавад, вале то нисфирӯзӣ вазъ беҳтар мегардад. Ба масъалаҳои молиявӣ диққати ҷиддӣ диҳед: пеш аз имзои ҳуҷҷатҳо ё гузаронидани маблағи калон ҳама чизро бодиққат санҷед. Имрӯз эҳтиёткорӣ беҳтарин ёвари шумост. Шом фазо гармтар мешавад ва суҳбат бо одамони хушмуомила ба шумо неру мебахшад. Барои худ муҳити орому бароҳат фароҳам оред.
Ҷавзо (22 май-21 июн)
Имрӯз ҷавзоҳо ором нишаста наметавонанд ва ин бесабаб нест. Фикру андешаҳо босуръат ба зеҳнатон меоянд. Ҳамаи онҳоро қайд кунед, зеро то шом баъзеашон фаромӯш мешаванд. Гуфтугӯҳои корӣ фаъол ва самарабахш хоҳанд буд. Аммо дар сухан эҳтиёт кунед: дар вақти суҳбати гарм мумкин аст нохост сухани зиёдатӣ гуфта, касеро ранҷонед. Дар муносибатҳои шахсӣ каме сабри бештар лозим мешавад.
Саратон (22 июн-22 июл)
Имрӯз эҳсосоти гуногун шуморо ҳамроҳӣ мекунанд. Аз як тараф, ҳисси дарунӣ ва қобилияти дарки ҳолати дигарон қавитар мешавад. Аз ҷониби дигар, дар кор эҳтимоли танбеҳ ё суҳбати нохуш бо роҳбар вуҷуд дорад. Беҳтараш ором бошед ва бе зарурат таваккал накунед. Шом ҳама мушкилиҳои рӯзро ҷуброн мекунад: муҳити хона ва дастгирии наздикон ба шумо оромиш мебахшад.
Асад (23 июл-23 август)
Имрӯз барои оғоз кардани корҳои эҷодӣ рӯзи мусоид аст. Агар лоиҳае дошта бошед, ки дар он мехостед истеъдоди худро нишон диҳед, вақти муносиб фаро расидааст. Ҷозибаи шахсии шумо таъсири зиёд дорад ва атрофиён онро эҳсос мекунанд. Дар муҳаббат низ рӯз хуб мегузарад. Агар байни шумо ногуфтае монда бошад, имрӯз вақти муносиб барои равшан кардани он аст.
Сунбула (24 август-23 сентябр)
Имрӯз сунбулаҳо дар муҳити барояшон мувофиқ қарор доранд: кор зиёд аст, вале ҳама чиз тартиб дорад ва фикратон равшан кор мекунад. Қобилияти таҳлилӣ барои банақшагирӣ, омода кардани ҳисобот ва корҳои дақиқ хеле муфид хоҳад буд. Ҳамкорон саҳеҳкории шуморо қадр мекунанд. Аммо худро фаромӯш накунед. Худтанқидкунӣ метавонад рӯҳияро бе сабаб паст кунад. Шомро ба сайругашт, китобхонӣ ё мулоқоти гуворо бахшед.
Мизон (24 сентябр-23 октябр)
Субҳ каме сардаргум мешавед: ҳам ин корро мехоҳеду ҳам кори дигарро, аммо дар ниҳоят бояд интихоб кунед. Муошират имрӯз осонтар мегузарад ва гуфтушунидҳо метавонанд натиҷаи хуб диҳанд. Аз ин фурсат истифода баред. Эҳтимоли гум шудан ё дуздида шудани ашёи шахсӣ вуҷуд дорад, бинобар ин дар ҷойҳои ҷамъиятӣ эҳтиёткор бошед. Шомро дар муҳити ором ва бо шумораи ками одамон гузаронед.
Ақраб (24 октябр-22 ноябр)
Имрӯз ҳисси дарунии ақрабҳо хеле қавӣ мешавад. Ба эҳсоси аввалини худ дар кор ва муносибат бо одамон эътимод кунед. Агар чизе ба назаратон шубҳанок намояд, эҳтимол ҳисси шумо беасос нест. Шом барои суҳбати самимӣ бо шахси наздик имконияти хуб фароҳам меорад. Эҳсосоти худро пинҳон накунед. Гуфтугӯи ошкор метавонад муносибатро мустаҳкам карда, ташаннуҷи чанд рӯзи охирро аз байн барад.
Қавс (23 ноябр-21 декабр)
Рӯз пур аз ҳаракат, мулоқот ва шиносоиҳои нав хоҳад буд. Эҳтимол вохӯрии ғайричашмдошт ба шумо имконияти ҷолиберо нишон диҳад, бинобар ин аз шиносоиҳои тасодуфӣ сарфи назар накунед. Барои амал кардан аз дигарон пешдастӣ нишон диҳед. Бо вуҷуди ин, дар масъалаҳои молиявӣ эҳтиёт лозим аст. Харҷҳои беандеша то охири ҳафта метавонанд боиси пушаймонӣ шаванд. Афзалиятҳои худро муайян карда, онҳоро риоя кунед.
Ҷаддӣ (22 декабр-20 январ)
Ҷаддӣ рӯзро бо диққати ҷиддӣ ва ҳадафмандона оғоз мекунад. Корҳо самаранок пеш мераванд ва роҳбарият низ муносибати мусбат дорад. Ин вақти хубест, ки худро нишон диҳед ё идеяеро пешниҳод кунед, ки муддати зиёд дар зеҳнатон буд. Муносибати ошиқона ба шумо нерӯ мебахшад. Аҳли оила ва наздикон имрӯз аз шумо натиҷа не, балки таваҷҷуҳ ва ҳузури самимӣ мехоҳанд.
Далв (21 январ-19 феврал)
Имрӯз далвҳо бо мавҷи нави идеяҳо ва роҳҳои ғайриодии ҳалли масъалаҳо рӯ ба рӯ мешаванд. Фикрҳо махсусан субҳ босуръат пайдо мешаванд, бинобар ин онҳоро қайд кунед. Ҳамкорон ва дӯстонашон омодаанд ба шумо гӯш диҳанд ва вақти хубе барои пешниҳоди идеяҳо фаро расидааст. Аммо нисбат ба одамони наздик бодиққат бошед: эҳтимоли ноумед шудан аз шахсе, ки дӯсти ҳақиқӣ мешуморидед, вуҷуд дорад. Шом истироҳат кунед.
Ҳут (20 феврал-20 март)
Имрӯз ҳутҳо ба ҳолати рӯҳии атрофиён хеле ҳассос мешаванд. Фарқ кардани эҳсосоти худ аз эҳсосоти дигарон метавонад душвор гардад. Ҳамдардии зиёд муоширатро амиқ мекунад, вале ҳамзамон метавонад шуморо хаста созад. Аз одамоне, ки табъатонро хира месозанд, худро канор гиред. Машғулиятҳои эҷодӣ ва рӯҳбахш - мусиқӣ, расмкашӣ, мулоҳиза ё сайругашти ором дар назди об ба шумо нерӯ мебахшанд.
