Ҳамал (21 март-20 апрел)
Имрӯз дар муносибат бо шахси дӯстдоштаатон аз суханони тунду сахт худдорӣ кунед, зеро баъдтар мумкин аст аз гуфтаҳои худ пушаймон шавед. Эҳтимоли нофаҳмиву баҳс вуҷуд дорад, бинобар ин худро ором нигоҳ доред. Барои суҳбат бо роҳбарон ва шахсони бонуфуз рӯзи мувофиқ аст. Созишномаҳои имрӯза метавонанд натиҷаи хуб диҳанд. Пешрафти корӣ ба вазъи молиявии шумо таъсири мусбат мерасонад. Ба варзиш машғул шудан низ фоидаовар аст.
Савр (21 апрел-21 май)
Имрӯз дар ҳаёти шахсии шумо ҳам ишқбозӣ ва ҳам муносибати ҷиддӣ имконпазир аст. Агар ба идомаи муносибатҳо майл дошта бошед, ба дигар хостгорон камтар таваҷҷуҳ кунед. Ба ҳар кор, ҳатто кори хурд, бо масъулият муносибат намоед. Барои такмили ихтисос имконият пайдо шавад, онро аз даст надиҳед. Рӯз барои корҳои молиявӣ ва бастани шартномаҳо мувофиқ аст, вале пеш аз имзо шартҳоро бодиққат хонед. Кӯшиш кунед асабониятро кам кунед.
Ҷавзо (22 май-21 июн)
Агар ҳамсафари зиндагиро пайдо кардан хоҳед, доираи муоширати худро васеъ намоед. Ба чорабиниҳои фарҳангӣ, намоишгоҳҳо ва консертҳо рафтан метавонад шиносоии ҷолиберо ба миён орад. Эҳтимоли сар задани баҳс вуҷуд дорад, бинобар ин ҳар суханро пеш аз гуфтан андеша кунед. Кори ғайричашмдошт метавонад шуморо ба ташвиш андозад; дар ҳолати зарурӣ аз ҳамкорони ботаҷриба ёрӣ пурсед. Ба чизҳои қиматбаҳоятон диққат диҳед ва агар имкон бошад, барои истироҳат вақт ҷудо кунед.
Саратон (22 июн-22 июл)
Имрӯз ба намуди зоҳирии худ бештар диққат диҳед ва барои худ услуби зебову ҷолиб интихоб кунед. Шиносоиҳои нав ва корҳои гуногун шуморо фаъол нигоҳ медоранд. Бо вуҷуди неруи зиёд, аз қарорҳои саросемавӣ худдорӣ намоед. Дар кор бояд ба тағйироти вазъият сари вақт вокуниш нишон диҳед. Эҳтимоли зарари хурди молиявӣ ҳаст, вале баъдан вазъ беҳтар мешавад. Имрӯз имкониятҳои хуб зиёданд, аммо қувваи худро аз ҳад зиёд сарф накунед.
Асад (23 июл-23 август)
Ба масъалаҳои майда-чӯйда зиёд аҳаммият надиҳед ва диққатро ба корҳои муҳим равона созед. Имрӯз барои оғози муносибатҳои ошиқона он қадар мувофиқ нест. Эҳтимол асабоният боиси баҳс бо наздикон шавад, аз ин рӯ суханони сахт нагӯед. Барои одамони эҷодкор рӯзи сермаҳсул аст: барои кор, эҷод ва муошират бо ҳамфикрон вақти хубе фароҳам меояд. Ҳамчунин, имрӯз барои тартиб додани нақшаи молиявӣ ва буҷети оянда мувофиқ аст. Фаъолияти ҷисмонӣ низ фаромӯш нашавад.
Сунбула (24 август-23 сентябр)
Агар рафтори шумо боиси рашки шахси дӯстдошта шуда бошад, кӯшиш кунед бо муносибати оромона эътимоди ӯро барқарор намоед. Корҳои рӯзгор метавонанд вақти зиёд гиранд, бинобар ин аввал корҳои муҳимтаринро анҷом диҳед. Барои оғоз кардани корҳои хеле душвор ҳоло шитоб накунед; беҳтараш хатогиҳои қаблиро ислоҳ кунед. Аз аҳдҳои шубҳанок ва пешниҳодҳои аз ҳад фоидаовар дурӣ ҷӯед, зеро эҳтимоли фиреб вуҷуд дорад. Ба ғизои солим, махсусан сабзавоту мева, бештар аҳаммият диҳед.
Мизон (24 сентябр-23 октябр)
Имрӯз ҷуръат карда, қадами аввал гузоштан метавонад барои шумо муҳим бошад. Аз изҳори андешаи худ ба шахси дӯстдошта саросема нашавед ва эҳсосотро идора кунед. Муоширати корӣ бароятон натиҷаи хуб меорад, танҳо нагузоред масъалаҳои хурд оромии шуморо халалдор кунанд. Имкони ба даст овардани даромади иловагӣ вуҷуд дорад. Қобилияти фикрронӣ ва пайгирии шумо ба ин кор мусоидат мекунад. Барои нигоҳубини мӯй низ рӯзи мувофиқ аст; аз воситаҳои табиӣ истифода баред.
Ақраб (24 октябр-22 ноябр)
Имрӯз эҳтимоли баҳсу нофаҳмӣ дар муносибатҳои шахсӣ зиёд аст. Барои пайдо кардани забони умумӣ бо шахси дӯстдошта сабру таҳаммул лозим мешавад. Дар оила вақти муносиб барои ҳалли масъалаҳои рӯзгор фароҳам меояд. Агар дар кор бо масъалаи душвор рӯ ба рӯ шавед, аз ҳамкорони ботаҷриба маслиҳат пурсед. Барои оянда нақшаи молиявии дарозмуддат тартиб додан хуб аст. Захираҳои молиявиро оқилона тақсим кунед. Аз корҳои ҷисмонии вазнин худдорӣ карда, ғизои серравғанро кам кунед.
Қавс (23 ноябр-21 декабр)
Имрӯз эҳтимоли нофаҳмӣ бо шахси наздик вуҷуд дорад, бинобар ин беҳтараш аз баҳсҳои беҳуда дурӣ ҷӯед. Субҳ метавонад дар хона нооромӣ ба вуҷуд ояд, вале барои оштӣ вақти шом муносибтар аст. Дар кор шумо метавонед қобилиятҳои наверо дар худ кашф кунед. Таҷриба ва малакаҳои касбиатон барои ҳалли мушкилоти ҷорӣ кумак мекунанд. Эҳтимоли пайдо шудани манбаи нави даромад ё имконияти кори дигар вуҷуд дорад. Фаъолияти ҷисмонӣ ва машқи мунтазам барои нигоҳ доштани нерӯ муҳим аст.
Ҷаддӣ (22 декабр-20 январ)
Агар ҳоло танҳо бошед, ба шиносоӣ ва муошират бо одамони нав бештар омода бошед. Корҳои хона ва харид вақти шуморо мегиранд, вале ин метавонад барои аҳли оила хушҳолӣ оварад. Имрӯз ҳамкорӣ бо одамони ҳамфикр осон мешавад ва якҷоя ба ҳадаф расидан мумкин аст. Агар мушкилоти молиявӣ доред, барои гирифтани қарз шитоб накунед ва роҳҳои дигари кӯмакро ҷӯед. Вақти холиро ба нигоҳубини намуди зоҳирӣ ва машқи ҷисмонӣ бахшед.
Далв (21 январ-19 феврал)
Имрӯз кӯшиш кунед ба хоҳишҳои воқеии дили худ гӯш диҳед. Ин ба шумо барои сохтани муносибатҳои хуб кумак мекунад. Қобилияти дуруст ҳал кардани мушкилот ва устуворӣ дар роҳи расидан ба ҳадаф ба шумо фоида меорад. Барои такмили малакаҳои касбӣ ва пешрафти корӣ имкониятҳои хуб пайдо мешаванд. Танҳо аз баҳсу ихтилоф бо ҳамкорон ва роҳбарон худдорӣ кунед. Вазъи молиявӣ тадриҷан беҳтар мешавад, вале ҳоло ба имкониятҳои худ такя намоед. Ҳангоми истироҳати фаъол қоидаҳои бехатариро фаромӯш накунед.
Ҳут (20 феврал-20 март)
Имрӯз дар ҳаёти шахсӣ имкониятҳои хуб пайдо мешаванд, вале барои нафарони танҳо барои ҷалби таваҷҷуҳи шахси писандида каме сабру кӯшиш лозим аст. Дар муносибат бо наздикон эҳтимоли баъзе мушкилот вуҷуд дорад, аммо масъалаҳоро бо эҳсосоти гарм ҳал накунед. Аввал ором шавед ва роҳи созишро ҷӯед. Дар ҳаёти шумо рӯйдоди муҳиме ба амал омада метавонад, ки ба соҳаҳои гуногун таъсир мерасонад. Дар масъалаҳои пулӣ эҳтиёткор бошед ва ба сармоягузориҳои шубҳанок роҳ надиҳед. Ба саломатӣ ва тарзи ғизову реҷаи рӯз аҳаммият диҳед.
