Ҳамал (21 март-20 апрел)
Имрӯз шитоб кардан шарт нест. Агар корҳоятонро оромона ва бо тартиб иҷро кунед, натиҷаи беҳтар ба даст меоред. Қатъият ва ташаббускории шумо ба пеш рафтан кумак мекунанд, хусусан агар аввал корҳои ҷамъшударо ба низом дароред. Ҳангоми суҳбат бо дигарон аз суханони сахт худдорӣ карда, ба фикри онҳо низ эҳтиром гузоред. Вақтро дуруст тақсим кунед, то корҳои нақшакашидаатонро бе ташвиш анҷом диҳед. Бегоҳ хуб аст, ки истироҳат карда, нерӯи худро барқарор намоед.
Савр (21 апрел-21 май)
Имрӯз вазъият метавонад каме тағйир ёбад, бинобар ин ба шумо лозим меояд, ки ба шароити нав оромона мутобиқ шавед. Ақлу хирад ва майли шумо ба тартибу низом барои ҳалли мушкилот кумак мекунанд. Ба баъзе норасоиҳои хурд зиёд аҳамият надиҳед ва диққатро ба корҳои муҳим равона созед. Ба саломатӣ ва ҳолати рӯҳии худ низ таваҷҷуҳ кунед. Бегоҳ дар муҳити ороми хона истироҳат кардан ба шумо эҳсоси роҳат ва осудагӣ мебахшад.
Ҷавзо (22 май-21 июн)
Имрӯз кӯшиш кунед диққататонро ба корҳои муҳим равона созед ва ба масъалаҳои дуюмдараҷа парешон нашавед. Зеҳни тез ва қобилияти хуби муошират ба шумо кумак мекунанд, ки баъзе нофаҳмиҳоро дар кор ё байни одамон зуд ҳал кунед. Пеш аз хулоса баровардан, далелҳоро санҷед ва ба ҳар сухан зуд бовар накунед. Нерӯи худро дуруст тақсим кунед, то хаста нашавед. Бегоҳ ба кори дӯстдоштаатон машғул шуда, каме аз ташвишҳои рӯз дур шавед.
Саратон (22 июн-22 июл)
Имрӯз барои ба тартиб даровардани корҳои рӯзмарра рӯзи хуб аст. Ҳассосияти шумо кумак мекунад, ки дуруст дарк намоед, кай ба касе ёрӣ расондан лозим аст ва кай беҳтар аст ба кори дигарон дахолат накунед. Кӯшиш кунед муҳити кору зиндагии худро бароҳат созед ва масъалаҳои муҳимро як ба як ҳал намоед. Суҳбати ором бо наздикон метавонад баъзе нофаҳмиҳои кӯҳнаро бартараф кунад. Бегоҳ дар муҳити ором истироҳат карда, аз ташвишҳои рӯз фосила гиред.
Асад (23 июл-23 август)
Имрӯз қобилияти роҳбарии шумо бештар дар дастгирӣ ва маслиҳати дуруст ба дигарон зоҳир мешавад. Ба ҳамкорон ё наздикон аз ҳад зиёд фишор наоред ва кӯшиш накунед, ки ҳар қадами онҳоро назорат кунед. Пеш аз гирифтани масъулияти нав, хуб андеша кунед ва кори зиёдатиро ба дӯш нагиред. Муносибати хуб ва таваҷҷуҳ ба сухани дигарон дар суҳбатҳо ба шумо ёрӣ мерасонад. Бегоҳ корҳои анҷомдодаатонро ба ёд оварда, аз пешрафтатон қаноатманд шавед ва хуб истироҳат кунед.
Сунбула (24 август-23 сентябр)
Имрӯз диққати шумо ба ҷузъиёти хурд метавонад дар кор бисёр муфид бошад. Кӯшиш кунед корҳои нотамомро ба анҷом расонед ва тартиби корҳоро беҳтар намоед. Аммо аз худ талабҳои аз ҳад зиёд накунед ва барои ҳар хатои хурд худро сарзаниш накунед. Дар муносибат бо ҳамкорон ором бошед ва агар лозим шавад, ба онҳо маслиҳати муфид диҳед. Бегоҳ ҳатман барои истироҳат вақт ҷудо кунед, то фикратон аз корҳои рӯзона озод шавад.
Мизон (24 сентябр-23 октябр)
Имрӯз муҳим аст, ки дар ҳар ҳолат оромии худро нигоҳ доред. Агар дар муносибат бо дигарон баҳс ё норозигӣ ба миён ояд, кӯшиш кунед онро бо роҳи ором ҳал намоед. Ҳангоми қабули қарор ба эҳсосоти лаҳзаина такя накарда, ҳама чизро хуб андеша кунед. Ба ҳолати рӯҳии худ низ диққат диҳед, зеро оромии ботинӣ ба самаранокии кори шумо таъсири хуб мерасонад. Бегоҳ бо одамони дӯстдоштаатон вақт гузаронед ё ба машғулияти дӯстдоштаатон машғул шавед.
Ақраб (24 октябр-22 ноябр)
Имрӯз зиракӣ ва қобилияти хуби дарки вазъият ба шумо кумак мекунанд, ки масъалаҳои душворро зуд ҳал намоед. Аммо худро бо фикру ташвишҳои нолозим машғул накунед ва бештар ба кори воқеан муҳим диққат диҳед. Дар суҳбат бо дигарон нармтар бошед ва аз суханони сахт худдорӣ намоед. Агар вақт ва имкониятҳои худро дуруст истифода баред, ҳамаи корҳои ба нақша гирифтаатонро анҷом медиҳед. Бегоҳ худро аз ташвишҳои рӯз дур карда, дар муҳити ором истироҳат кунед.
Қавс (23 ноябр-21 декабр)
Имрӯз хушбинӣ ва рӯҳияи хуб ба шумо барои иҷрои корҳои душвор неру мебахшанд. Бо вуҷуди ин, барои ба даст овардани натиҷаи хуб ба тартиб ва ҷузъиёти кор бештар диққат диҳед. Кӯшиш кунед нақшаҳоятонро пай дар пай иҷро намоед ва якбора ба иҷрои корҳои зиёд шуруъ накунед. Нерӯи худро дуруст истифода баред, то аз ҳад зиёд хаста нашавед. Бегоҳ корҳои ояндаро оромона ба нақша гирифта, баъд барои истироҳат вақти кофӣ ҷудо кунед.
Ҷаддӣ (22 декабр-20 январ)
Имрӯз масъулиятшиносӣ ва тартиботи шумо барои иҷрои корҳои зиёд кумак мекунанд. Аммо аз худ ва дигарон талаб накунед, ки ҳама корро бе камбудӣ анҷом диҳанд. Беҳтараш байни хоҳишҳо ва имкониятҳои воқеӣ тавозун нигоҳ доред. Аввал корҳои муҳимро муайян кунед ва баъд ба масъалаҳои дигар гузаред. Ин ба шумо имкон медиҳад, ки вақтро беҳуда сарф накунед. Истироҳатро низ фаромӯш накунед. Бегоҳ дар муҳити ором ё дар назди наздикон вақт гузаронед ва неруи худро барқарор намоед.
Далв (21 январ-19 феврал)
Имрӯз шумо метавонед ба баъзе масъалаҳои кӯҳна аз нигоҳи дигар назар карда, роҳи осонтари ҳалли онҳоро пайдо кунед. Вале танҳо идея кофӣ нест: барои амалӣ кардани он нақшаи равшан тартиб диҳед ва корҳоро пай дар пай иҷро намоед. Ҳангоми суҳбат бо дигарон сабр кунед, зеро на ҳама метавонанд фикрҳои шуморо зуд қабул кунанд. Дар хароҷоти рӯзмарра низ эҳтиёткор бошед ва маблағро беҳуда сарф накунед. Бегоҳ барои мутолиа, андеша кардан ё каме тағйир додани муҳит вақти хуб аст.
Ҳут (20 феврал-20 март)
Имрӯз ҳисси дарки хуби вазъият ба шумо кумак мекунад, ки аз баҳсу нофаҳмиҳои нолозим канорагирӣ намоед. Диққати худро ба корҳои худ равона кунед ва нагузоред, ки мушкилоти дигарон шуморо аз ҳадафҳоятон дур созанд. Агар корҳоро оромона ва бе шитоб анҷом диҳед, натиҷаи хубтар мегиред. Ба таҷрибаи худ бовар кунед ва дар қарорҳои муҳим аз ҳад зиёд дудила нашавед. Бегоҳ дар муҳити ором ва бароҳат истироҳат кунед, то нерӯи худро пурра барқарор намоед.
