Ассалому алайкум, аҳли эҷод! Бо умеди он ки номаи маро нашр мекунед ва хонандагони соҳибтаҷриба ба ман маслиҳати самимӣ медиҳанд, ин чанд сатрро менависам.
Ростӣ, чанд шаб боз аз ғаму андӯҳ хоб ба чашмонам намеояд. Ҳис мекунам дар зиндагӣ дар чорроҳа мондаам ва намедонам кадом роҳро интихоб кунам.
Ман як зани ҷавонам, ки баъди шикасти зиндагии аввал бори дуюм оиладор шудам. Фикр мекардам ин дафъа бахтам механдад ва ҳам ману ҳам писари хурдсолам соҳиби зиндагии орому осуда мешавем. Шавҳарам дар рӯзҳои аввал бисёр меҳрубон, хушмуомила ва ғамхор буд. Аз муносибаташ чунин эҳсос мекардам, ки моро бо дили пок қабул кардааст. Аммо ин хушбахтӣ дер давом накард.
Баъди он ки писари шавҳарам ба назди мо омад, фазои хона тамоман дигар шуд. Оҳиста-оҳиста байни ӯ ва писари ман нофаҳмиҳо сар заданд. Ба ҷойи он ки калонсолон онҳоро оштӣ диҳанд, ҷанҷолҳо рӯз аз рӯз бештар шуданд. Аз ҳама бештар муносибати хушдоманам маро ранҷ медиҳад. Ӯ пайваста писари маро паст мезанад ва бо суханони сахту таҳқиромез дили маро мешиканад. Боре ҳатто дар вақти ҷанҷол ба ман гуфт:
- Бачаи падарлаънататро гирифта, аз ин ҷо гум шав!
Ин сухан то ҳол дар гӯшам садо медиҳад ва ҳар бор ба ёдам расад, ашкам беихтиёр ҷорӣ мешавад.
Ман намефаҳмам, ки кӯдаки бегуноҳи ман чӣ гуноҳ кардааст. Ӯ ҳам мисли дигар кӯдакон ба муҳаббат ва навозиш ниёз дорад. Вақте мебинам, ки ба хотири ӯ маро таҳқир мекунанд, дилам пора-пора мешавад.
Бадтар аз ҳама он аст, ки шавҳарам ба ҷойи ҳимоя кардани ману фарзандам, бештар ба суханони модараш гӯш медиҳад. Ҳамин саҳар ӯ ба ман гуфт, ки ману писарам бояд хонаро тарк кунем. Бо шунидани ин сухан тамоми умедам шикаст. Ҳамагӣ ёздаҳ моҳ аз издивоҷи мо гузаштааст, аммо дар ин муддати кӯтоҳ чунон рӯзҳои сахтро аз сар гузарондам, ки гӯё солҳои зиёд дар азоб зиндагӣ карда бошам.
Хушдоманам худро зани диндор меҳисобад, намоз мехонад ва ҳамеша аз ахлоқу инсоф сухан мегӯяд. Вале ман бовар дорам, ки дин пеш аз ҳама инсонро ба меҳрубонӣ, адолат ва раҳму шафқат даъват мекунад. Агар бо суханони худ дили як модар ва кӯдаки бегуноҳро бишканем, пас чунин ибодат чӣ арзише дорад?
Имрӯз ман дар назди интихоби бисёр душвор қарор гирифтаам. Аз як тараф намехоҳам зиндагии дуюмам низ вайрон шавад, аз тарафи дигар ҳеҷ гоҳ омода нестам, ки фарзанди худро қурбони оромии каси дигар кунам. Ба хонаи падарам баргаштан ҳам бароям хеле сангин аст. Намехоҳам боиси ғаму сархамии волидонам шавам. Аз тарафи дигар, дигар тоқати таҳқиру маломатро ҳам надорам.
Аз шумо, хонандагони азиз, хоҳиш мекунам, ки ба ман бо таҷрибаи зиндагӣ ва маслиҳати оқилонаатон роҳ нишон диҳед. Ба фикри шумо, оё барои нигоҳ доштани чунин зиндагӣ бояд сабр кунам ё беҳтар аст бо нигоҳ доштани қадру шараф ва оромии фарзандам роҳи дигареро интихоб намоям?
Бо эҳтиром, З., як модари ғамдида
