Ин номаро бо диле пур аз дард менависам. Дарде, ки солҳо дар синаам ҷамъ шуда буд, аммо имрӯз дигар тоқат карда натавонистам онро пинҳон нигоҳ дорам. Шояд дарди ман дарди бисёре аз занҳо бошад, аммо ҳар касе, ки онро аз сар гузаронидааст, медонад, ки хиёнат чӣ гуна инсонро мешиканад.
Ман як зани оддӣ ҳастам. Тамоми умри ҷавониамро барои оила сарф кардам. Барои шавҳарам, барои фарзандонам, барои ободии хона. Ҳеҷ гоҳ фикр намекардам, ки рӯзе ҳамин одаме, ки барои ӯ зиндагӣ кардам, маро ба чунин ҳол меорад.
Шавҳарам дар пирӣ, вақте ки бояд такягоҳи ман бошад, зани ҷавон гирифт ва аз хона баромада рафт. Ин ҳодиса барои ман мисли барқе буд, ки ногаҳон ба сар фуромад. Аввал бовар намекардам. Фикр мекардам, ки ин як шӯхии бад аст ё гапи одамон. Аммо ҳақиқат талхтар аз он буд, ки тасаввур мекардам.
Марде, ки бо ӯ солҳо як ҷо зиндагӣ кардам, бо як ҷумла тамоми гузаштаамро нодида гирифт: “Нав аз шумоён халос шудам”.
Ин суханҳо мисли ханҷар ба дилам заданд.
Аммо дарди ман танҳо аз рафтани шавҳарам нест. Дарди ман аз он аст, ки фарзандонам низ маро нафаҳмиданд.
Ду писари калониям, ки онҳоро бо ранҷу заҳмат ба воя расондам, имрӯз маро гунаҳгор мекунанд. Ба рӯям мегӯянд: “Агар ту шӯятро нигоҳ медоштӣ, ӯ намерафт”.
Ман ҳайрон мемонам: Оё зан бояд тамоми умр танҳо барои нигоҳ доштани шавҳар зиндагӣ кунад?
Оё меҳнат кардан барои таъмини оила гуноҳ аст?
Ман аз субҳ то шом дар кӯча майда-чайдафурӯшӣ мекардам, то фарзандонам гурусна намонанд, то хонанд, то либос дошта бошанд. Ман фикр мекардам, ки ин фидокорӣ аст. Аммо имрӯз фарзандонам онро айб мешуморанд.
Ин суханҳо бештар аз рафтани шавҳарам маро месӯзонанд.
Ман дигар намедонам чӣ кор кунам...
Аз шумо, хонандагони гиромӣ, хоҳиш мекунам, ки ба ман маслиҳат диҳед. Чӣ гуна бояд дар чунин ҳолат зиндагиро идома дод?
Бо эҳтиром, ШАҲРИЯ, як модари дардманд
