Ҳамал (21 март-20 апрел)
Имрӯз дар ҳаёти шахсии шумо эҳтимоли шиносоии ошиқона зиёд мешавад. Душвориҳои хурди рӯзгорро ба осонӣ паси сар мекунед, гарчанде шояд бо баъзе одамони нохуш суҳбат кардан лозим ояд. Дар кор эҳтимол ҳамкоратон кӯшиш кунад, ки масъулияти хатои худро ба дӯши шумо гузорад. Дар масъалаҳои молиявӣ хароҷоти ғайричашмдошт бо даромади иловагӣ ҷуброн мешавад. Ба саломатии худ низ диққат диҳед ва бештар истироҳат кунед.
Савр (21 апрел-21 май)
Имрӯз барои нигоҳубини пойҳо ва харидани пойафзоли нав рӯзи мувофиқ аст. Эҳтимол таваҷҷуҳи одамони ба шумо майлдошта бештар шавад. Агар оиладор бошед, барои истироҳати якҷоя бо ҳамсаратон вақт ҷудо кунед. Барои аҳли эҷод рӯзҳои хуб фаро расидаанд ва нақшаҳои нав метавонанд муваффақият оваранд. Дар масъалаҳои молиявӣ қарорҳои дуруст гирифтан осонтар мешавад. Бо вуҷуди камии нерӯ, аз нӯшокиҳои қувватбахш зиёд истифода накунед.
Ҷавзо (22 май-21 июн)
Имрӯз эҳтимол шахсе, ки ба шумо писанд аст, ба шумо таваҷҷуҳи бештар зоҳир кунад. Барои нафарони муҷаррад ин рӯзи хуби шиносоӣ ва муносибатҳои нав аст. Энергияи зиёд метавонад боиси асабоният ва рафтори тунду тез гардад, бинобар ин эҳсосоти худро назорат кунед. Субҳ дар масъалаҳои душвор, аз ҷумла ҳангоми муроҷиат ба роҳбар ё ҳалли масъалаҳои ҳуқуқӣ, барори кор ҳамроҳатон мешавад. Саломатӣ хуб аст, вале худро аз ҳад зиёд хаста накунед.
Саратон (22 июн-22 июл)
Он чизе, ки аз сидқи дил мехоҳед, метавонад амалӣ шавад, бинобар ин дар интихоби хоҳишҳоятон бодиққат бошед. Имрӯз шумо барои аҳли оила манбаи меҳру муҳаббат ва оромӣ хоҳед буд. Як қатор масъалаҳои ҷамъшуда ҳалли худро талаб мекунанд, аммо қувваи худро ба корҳои майда сарф накунед. Аз баҳсҳо, махсусан дар масъалаи қарз ва молу мулк, дурӣ ҷӯед. Дарди ногаҳонии сар ва беҳолӣ метавонад аз хастагӣ бошад, бештар истироҳат кунед.
Асад (23 июл-23 август)
Имрӯз метавонед муносибататонро бо шахси дӯстдошта боз ҳам беҳтар созед ва ба ҳамдигар наздиктар шавед. Бо вуҷуди ин, дар муносибат бо наздикон ё дар кор эҳтимоли нофаҳмиҳо вуҷуд дорад. Бодиққатӣ ва дурандешӣ ба шумо барои ҳалли чунин мушкилот кӯмак мекунад. Бо истифода аз қобилиятҳои кории худ метавонед дар байни ҳамкорон обрӯи бештар пайдо кунед. Агар аз касе қарз гирифта бошед, эҳтимол масъалаи баргардонидани он пеш ояд. Ба саломатӣ ва қувваи ҷисмонии худ низ аҳаммият диҳед.
Сунбула (24 август-23 сентябр)
Нимаи дуюми рӯз эҳтимол бо шахсе вохӯред, ки дар гузашта барои шумо аҳаммияти зиёд дошт. Дар муносибат бо ҳамсар ё дӯстдоштаатон якравӣ ва гӯш накардан ба андешаи якдигар метавонад боиси нофаҳмӣ шавад. Имрӯз барои корҳои якранг чандон мувофиқ нест, ба машғулияти нав ё шавқу ҳаваси дӯстдоштаатон рӯ оваред. Агар хароҷотро пешакӣ ба нақша гиред, мушкили молиявӣ пеш намеояд. Неруи тоза пайдо карда, метавонед ба амалӣ кардани нақшаҳои худ шуруъ кунед.
Мизон (24 сентябр-23 октябр)
Имрӯз таваҷҷуҳи хостгорон ба шумо зиёд мешавад ва занони танҳо ҳатто метавонанд аз байни чанд нафар интихоб кунанд. Барои суҳбат, шиносоии нав, сафар ва қабули меҳмонон рӯзи хуб аст. Эҳтимол хабари ногаҳонӣ шуморо водор кунад, ки нақшаҳои рӯзҳои истироҳат ё ҳафтаи ояндаро тағйир диҳед. Коре, ки вақтҳои охир анҷом медодед, ба зудӣ натиҷа медиҳад ва вазъи молиявӣ беҳтар мешавад. Имрӯз барои нав кардани либос, харидани ашёи ороишӣ ва ҷиҳози хона низ рӯзи мувофиқ аст.
Ақраб (24 октябр-22 ноябр)
Агар ба шахси наздикатон туҳфа доданӣ бошед, меҳру муҳаббати худро дар он нишон диҳед. Вақти бештарро бо аҳли оила гузаронед, ба дастгирӣ ва меҳрубонии онҳо ниёз доред. Имрӯз бо ҳамфикрон дар бораи як кори муштарак суҳбат мекунед ва имкони ҳал кардани баъзе ихтилофҳои кӯҳна пайдо мешавад. Дар масъалаҳои молиявӣ вазъ тадриҷан беҳтар шуда, обрӯи шумо дар байни ҳамкорон боло меравад. Ба хоби кофӣ диққат диҳед, зеро камхобӣ ба саломатӣ ва намуди зоҳирӣ таъсир мерасонад.
Қавс (23 ноябр-21 декабр)
Ба наздикӣ бо шахсе шинос мешавед, ки дар паҳлуи ӯ худро озоду роҳат ҳис мекунед. Имрӯз ба муҳити хона диққат дода, онро бо чизҳои нав зеботар кунед ё ба тозагӣ машғул шавед. Эҳтимол ҳангоми ҷамъу ҷобаҷо кардан аксҳои кӯҳнаро пайдо карда, хотираҳои ширин ба ёдатон оянд. Барои аҳли эҷод рӯзҳои муваффақ дар пешанд ва ғояҳои ҷолиб пайдо мешаванд. Дар ҳалли масъалаҳои душвор ба ҳисси дарунии худ гӯш диҳед, аммо дар нимаи аввали рӯз худро зиёд хаста накунед.
Ҷаддӣ (22 декабр-20 январ)
Имрӯз барои пешрафти касбӣ рӯзи мусоид аст. Меҳнати пайваста ва интизом ба шумо имкон медиҳанд, ки барои рушди минбаъдаи кор заминаи устувор гузоред ва эҳтироми роҳбариятро ба даст оред. Дар масъалаҳои молиявӣ низ тағйироти хуб дар назар аст. Агар корҳои ҷамъшуда зиёд бошанд, онҳоро бо тартибу нақша иҷро кунед ва дар байни корҳо истироҳати кӯтоҳ кунед. Бегоҳӣ фурсати хубе барои истироҳат ва суҳбат бо наздикон фароҳам мешавад.
Далв (21 январ-19 феврал)
Имрӯз ғояҳои наву ғайриоддӣ барои пешбурди кори шахсӣ ё тиҷорат ба саратон меоянд. Аз таҷриба кардани роҳҳои нав натарсед, зеро вохӯрӣ бо одамони ҳамфикр метавонад ба шумо илҳом ва нерӯи тоза бахшад. Барои шиносоиҳои муфид низ рӯзи хуб аст. Вазъи молиявӣ устувор мешавад ва ҳатто эҳтимоли гирифтани маблағи иловагӣ вуҷуд дорад. Бегоҳ метавонед бо дӯстону наздикон вақт гузаронед ё ба машғулияти дӯстдоштаатон машғул шавед.
Ҳут (20 феврал-20 март)
Имрӯз ҳисси ботинӣ ва қобилияти эҷодии шумо қавӣ мешавад. Шояд ба саволҳое, ки муддати дароз ҷавобашонро меҷустед, посух пайдо кунед. Машғул шудан ба эҷод, корҳои хайр ва кӯмак ба дигарон ба шумо эҳсоси оромӣ мебахшад. Дар вазъияти душвор ба ҳисси ботинии худ гӯш диҳед, он метавонад роҳи дурустро нишон диҳад. Эҳсоси нозуки шумо барои фаҳмидани наздикон кумак мекунад. Бегоҳӣ барои истироҳат, мусиқии ором ё танҳоӣ вақти муносиб аст.
