«Гуноҳи ман чист? Ба шумо шавҳар карданам!? Чӣ хатое кардам? Чӣ айбе аз ман гузашт? Чаро ин қадар маро бад мебинед. Чаро ҳар рӯз зери дашному ҳақорат ва мушту лагадҳои шумо мемонам. Чаро...? Чаро...?».
Сабрина ин суолҳоро бо ду дидаи ашкбор ба шавҳараш медод. Ӯ аз зиндагии пурмоҷаро ва ҷангу хархашаҳои шавҳараш сахт хаста шуда буд. Дигар таҳаммули чунин зиндагии пураламро надошт. Вале барои бо шавҳараш ҷудо шудан ҳам розӣ набуд. Намехост, ки кӯдаконаш зиндаятим ба воя расанд. Ӯ ояндаи фарзандонашро фикр мекард ва бо умеди «ин рӯзҳо ҳам мегузаранд» зарбаҳои пайдарпайи зиндагиро таҳаммул мекард.
Сабрина ҳарчанд боре ба шавҳараш гапгардонӣ накарда бошад ҳам, ба қавле ин дафъа маддаи дилашро кафонд:
- Ман ҳам зан. Ман ҳам меҳру муҳаббат ва навозиши шавҳарамро мехоҳам. Як бор ба оилаи акатон нигаред, чихел зиндагии хубу осуда доранд. Мо аз онҳо чӣ камӣ дорем!? Баръакс, ду шоҳписару як гулдухтар дорем, ки мисолашон дар ҷаҳон нест. Мурод, шумо бо ин кору рафторатон маро ҳам, фарзандонатонро ҳам рӯҳану ҷисман мекушед.
Келинчак оҳи сарде кашиду бо овози ларзон афзуд:
- Сенздаҳ сол мешавад, ки дар ин хонадон келинам. Бо ҷону дил хизмати хусуру хушдоман ва хоҳару бародару додаратонро мекунам. Албатта, аз ин гиламанд ҳам нестам. Шикоят ҳам намекунам, вале намедонам, ки куҷои ман ба шумо писанд нест. Чӣ ин қадар боиси нороҳатии шумо мешавад? Чӣ ҷурме кардам, ки ин қадар аз ман дилсардед? Ба ин ҳама ҷавобе доред, ки қонеъ шавам? Агар айбе дорам, гап занед, Мурод, ман барои ислоҳ шудан омодаам. Барои шумо худро куллан тағйир медиҳам. Барои мустаҳкамии оилаамон ҳар коре, ки аз дастам ояд, мекунам.
Мурод калиди мошинашро шараққосзанон бозӣ медоронд. Гӯё суханҳои завҷаашро нашунида бошад, бепарвоёна болои кат менишаст. Ин сукут нишонаи ҳақ будани Сабрина буд. Келинчак аз хомӯшии шавҳараш дар ғазаб шуда, гуфт:
- Эҳ Мурод... Мурод... Шумо ба кӯчаи сарбастае даромадаед. Шуморо хоҳарон ва завҷаи дувуматон мағзшӯйӣ кардаанд. Дигар фикри мустақил надоред. Онҳо ману шуморо ба ҳам зид кардаанд. Худ қазоват кунед, ман аз он зани аламонатон чӣ камӣ дорам? Ҳама лутфу меҳрубонӣ насиби ӯву ҳама дашному ҳақорат насиби ман. Бар замми ин, кӯдаконатонро зиндаятим карда, бо ман ҷудо шудан мехоҳед.
Зани аламонатон гуфтани Сабрина Муродро якбора ба хашм овард. Вай сӯйи завҷааш теғ кашида нигаристу ба рӯяш шаппотии обдоре зад:
- Зани аламони мегуфтаат назди ман аз ту боқадртар аст. Ғайр аз ин, ман ӯро дӯст медорам. Бо ҷону дил. Бо тамоми вуҷудам. Бо тамоми ҳастӣ. Ба ту бошад, заррае муҳаббат надорам. Аз дидорат безорам.
Мурод болои кат нишасту худро ба телефонаш андармон кард ва дубора ба завҷааш нигаристу гуфт:
- Агар модарам маро барои гирифтани ту маҷбур намекард, ҳаргиз бо ту оиладор намешудам! Ҳаргиз! Модарам “риштаи хешу таборӣ бо хоҳарам мустаҳкам” шавад гуфта, туро келин кард. Қудо шуду бо хоҳараш ҷудо шуд! Аз дасти кӣ? Аз дасти ту! Кош модарам туро келин намекард. Кош хешро намегирифтам. Кош ба ин тӯй розигӣ намедодам.
(Давом дорад)
Абдуғаффор ШОДИЕВ
