Фахриддин дар дил аз Худо илтиҷо мекард, ки аз рашк мабодо ин ҷавонро таги шатта нагирад. Ӯ бояд бо сабри талх ин заҳрро то охир мечашид. Ӯ бояд ин хиёнатро бо чашми худ медид ва ба ҳама нишон медод, ки зери он ниқоби фариштасимо чӣ гуна аҳримане нуҳуфтааст. Ӯ мехост, ки ин ҷавонро то пеши ҳамсари хиёнаткораш расонаду сипас рафта хусуру хушдоманашро, ки доим ба зиндагии оилавиаш дахолат мекарданд, овардаву хиёнати ҳамсарашро бо далел нишон диҳад. Дилаш ин дам гиря дошт…
Мошин ба сӯи деҳа мерафт. Дар дарун як ошиқи бехабар бо нақшаҳои рангин ва дар сари рул як марди шикастахотир, ки нақшаи даҳшатбортарин шаби ҳаёташро мекашид. Шабе, ки бояд парда аз рӯи ҳақиқати талх бардошта мешуд.
Мошин мисли тобути ҳаракаткунандае буд, ки Фахриддин дар он зинда ба зинда гӯр шуда буд. Ҳар як сухани он ҷавон, ки бо ҳавас аз бӯсаҳои гарм ва оғӯши нарми арӯсаш қисса мекард, мисли корде буд, ки ба ҷигари Фахриддин халида, онро реза-реза мекард. Ӯ сари рул менишаст, вале дастонаш дигар аз худаш набуданд, онҳо меларзиданд, на аз тарси роҳ, балки аз нангу номусе, ки дар гулӯяш чун устухони моҳӣ дармонда буд.
Вақте ба даромадгоҳи деҳа расиданд, Фахриддин мошинро дар як гӯшаи торик нигоҳ дошт. Дилаш мехост фарёд занад, чунон фарёде, ки кӯҳҳоро ба ларза орад, аммо лаб зери дандон гирифт, то хун ҷорӣ шуд.
- Ана ҳамин хона, ака. Ҳамин ҷо нигоҳ дор,- гуфт ҷавон бо хурсандӣ ва ба сӯи дарвозае ишора кард, ки Фахриддин бо умед сохта буд, то зану фарзандонаш дар амон бошанд.
Фахриддин дар торикии мошин ба он ҷавон нигоҳ кард. Чеҳрааш дар зери шуои хираи моҳ мисли мурда канда шуда буд. Ӯ оҳиста, бо овозе, ки гӯё аз қаъри чоҳ мебаромад, пурсид:
- Додар, боварӣ дорӣ, ки ӯ туро интизор аст? Шояд шавҳараш, шояд касе бошад?
Ҷавон хандид, як хандаи бераҳмонае, ки гӯё ба рӯи тамоми мардии Фахриддин туф мекард:
- Э ака, ман гуфтам-ку, шавҳараш кайҳо мурдааст. Ӯ зани танҳост, ташнаи меҳр аст. Худаш ҳозир занг зад, гуфт, ки кӯдаконро хобондаасту мунтазири ман аст. Бигир, ака, раҳмат барои оварданат, пулатро бигир.
Фахриддин пулҳоро нагирифт. Дасташ ба калиди мошин буд, вале рӯҳаш аллакай дар он утоқи хоб буд, ки рӯзе макони ишқу вафояш медонист. Ӯ дид, ки чӣ тавр он ҷавон бо боварии комил аз мошин фаромад ва ба сӯи девори пасти ҳавлии ӯ рафт, ҳамон деворе, ки Фахриддин бо заҳмати зиёд баланд карда буд, то номусашро аз чашми бегона ҳифз кунад.
***
- Оҳ, очаҷони зери хок,- дар дил нола мекард Фахриддин.- Биёву бубин, ки чӣ тавр як бегона бо пои худ ба ҳарами исмати писарат қадам мегузорад. Биёву бубин, ки он келини покдоманат чӣ гуна шаби моро ба шамьи сиёҳ табдил додааст.
***
Фахриддин нахост худи ҳамон лаҳза вориди ҳавлӣ шавад. Ӯ мехост, ки ин хиёнат то ба охир пухта шавад, то ҳеҷ узре боқӣ намонад. Ӯ телефони худро гирифт ва ба хусуру хушдоманаш, ки дар деҳаи ҳамсоя буданд ва ҳамеша духтари худро фаришта мехонданд, занг зад. Овозаш меларзид, аммо бо қатъият гуфт:
- Падар, модар, зуд ба хонаи ман биёед. Имшаб дар хонаи ман меҳмони азизе ҳаст, ки бояд ҳамаамон бо ҳам пешвозаш гирем…
(Давом дорад)
Шаҳлои НАҶМИДДИН
