Он шаб дар он хона қиёмат барпо шуд. Кӯдакони бехабар дар утоқи дигар дар хоб буданд ва намедонистанд, ки олами кӯдакии онҳо имшаб барои ҳамеша вайрон гашт. Фахриддин ба ҳавлӣ баромад, рӯ ба осмон кард ва бо тамоми овоз фарёд зад... Фарёде, ки гӯё дарди тамоми мардони хиёнатдидаи дунёро дар худ дошт.
Пас аз он шаби наҳс, вақте ки офтоб аз пушти кӯҳҳои Восеъ сар кашид, дигар он гармии пешинаро надошт. Барои Фахриддин субҳ надамида буд, балки зулмоти абадӣ оғоз гашт. Ӯ бо қатъияте, ки аз дарди беҳад сарчашма мегирифт, калимаи вазнини талоқро ба забон овард. Ин калима мисли гурзе буд, ки охирин деворҳои умеди зани хиёнаткорро фурӯ рехт.
Хусуру хушдоманаш, ки аз шарм сар бардошта наметавонистанд, духтари рӯсиёҳшудаи худро ҳамроҳи кӯдакон ба хонаашон бурданд. Ҳавлии ободи Фахриддин дар як лаҳза ба гӯристони хотироти ширин табдил ёфт.
Рӯзе, ки барои бекор кардани ақди никоҳ ариза дод, Фахриддин гӯё барои дафни худ мерафт. Дар толори суд, вақте судя пурсид, ки “сабаби ҷудоии шумо чист?”, Фахриддин ба занаш нигоҳ накард. Ӯ танҳо ба замин нигариста, бо овози гирифта гуфт:
- Дигар боваре намондааст, ки бо он зиндагиро идома диҳем. Хонае, ки пойдевораш аз хиёнат аст, ҷойи зист нест.
Зан гиря мекард, шояд пушаймон буд, аммо оби рехтаро дубора ҷамъ карда намешуд. Хиёнат мисли шишаи шикастаест, ки агар пайвандаш ҳам кунӣ, ҷои захмҳояш абадӣ мемонад.
Мушкилтарин лаҳза тақсими чор гулбоғи зиндагии онҳо буд. Қарори додгоҳ ва розигии тарафайн чунин шуд: ду писар бо падар мемонанд ва ду духтар бо модар мераванд.
Ин саҳнаи ҷудоӣ дили сангро об мекард:
Писарҳо ба домани падар часпида буданд, гӯё мефаҳмиданд, ки такягоҳи ягонаашон танҳо ҳамин марди ғамзада аст.
Духтарчаҳои маъсум бошанд, бо чашмони пур аз ашк ба падар нигоҳ мекарданд, ки чаро онҳоро аз бародаронашон ва аз ин хона ҷудо мекунанд.
Фахриддин духтарҳояшро ба оғӯш гирифт, бӯйи кокулонашонро бо тамоми ҳастӣ ба дарун кашид ва зери лаб гуфт: “Ман намехостам, ки қисмати шумо ин хел шавад. Аммо ман дигар наметавонам бо касе зиндагӣ кунам, ки ба номуси ман хиёнат кард”.
Зан ду духтарашро гирифту рафт. Фахриддин дар он ҳавлии холӣ бо ду писараш монд. Ӯ акнун ҳам падар буд ва ҳам модар. Ҳар шом, вақте ки писаронашро ба хоб мегузошт, ба акси модари раҳматияш нигоҳ карда, мегирист:
- Очаҷон, бубин... писари ягонаат акнун мисли худат танҳо монд. Ту маро танҳо калон кардӣ, ман ҳам ин ду ятимро бо номус ба воя мерасонам.
Аммо захми дилро чизе даво намебахшад.
Фахриддин дигар он одами пешина набуд. Ӯ боре аз роҳи дур занашро дид, ки бо ҳамон ҷавон ё каси дигаре мегашт, вале дигар рашк накард. Дар дили ӯ ишқ мурда буд. Танҳо як чиз боқӣ монд: тарбияи писарон ва ёди модаре, ки ҳамеша аз ин рӯзи сиёҳ барояш огоҳӣ медод.
Зиндагӣ давом дошт, аммо бо як дили нимроғ ва хотираи шабе, ки ҳама чизро ба хокистар табдил дод.
(Давом дорад)
Шаҳлои НАҶМИДДИН
