Салом ба ҳамаи хонандагони гиромӣ! Ман Сарвар, сокини шаҳри Душанбе, бо диле пур аз дард ва савол ба шумо менависам. Солҳо буд, ки номаҳои дигаронро мехондам ва фикр мекардам, ки шояд мушкили ман он қадар ҷиддӣ нест. Вале имрӯз фаҳмидам, ки хомӯш мондан дигар имкон надорад.
Шавҳарам Иброҳим - марде, ки дар назари дигарон хеле ҷиддӣ, кордон ва ҳатто обрӯманд менамояд, вале дар паси ин зоҳир як хислати сахт вуҷуд дорад - худхоҳӣ ва бадҷаҳлӣ. Ӯ худро ҳамеша ҳақ мешуморад. Дар ҳар масъала, новобаста аз он ки хурд аст ё калон, танҳо фикри худашро дуруст медонад. Агар ман ё каси дигар ақидаи дигар пешниҳод кунем, гӯё гуноҳи азим содир карда бошем.
Ман бисёр кӯшиш кардам, ки бо ӯ бо оромӣ суҳбат кунам. Масалан, дар масъалаҳои рӯзгор, тарбияи фарзандон ё ҳатто хароҷоти хона. Вале ҳар бор натиҷа як хел аст - ӯ гӯш намекунад. Гапи маро нодида мегирад ё ба тамасхур табдил медиҳад.
Баъзан фикр мекунам, ки ман дар ин хона на ҳамсар, балки як иҷрокунандаи фармонҳо ҳастам. Чӣ мегӯяд, бояд иҷро шавад. Савол кардан мумкин нест. Агар каме эътироз кунӣ, ҷанҷол сар мешавад.
Ӯ чунон зуд ба ғазаб меояд, ки ҳатто аз як сухани оддӣ метавонад қиёмат созад. Касе ба чашмонаш нигоҳ кунад, гӯё душманаш шудааст. Фазои хона ҳамеша пур аз шиддат аст. Мо, ману фарзандонам, мисли одамоне зиндагӣ мекунем, ки ҳар лаҳза интизори таркиши навбатӣ ҳастанд.
Ман аз ҳама бештар барои фарзандонам нигаронам. Онҳо ин муҳитро мебинанд, эҳсос мекунанд. Оё чунин муҳит барои тарбияи дуруст мувофиқ аст?
Баъзан мехоҳам ба ӯ фаҳмонам, ки ман ҳам инсон ҳастам, ҳис дорам, фикр дорам. Ман ҳамсар ҳастам, на хизматгор. Вале чӣ гуна?
Оё мардеро, ки худро ҳамеша ҳақ мешуморад, тағйир додан мумкин аст? Ё ман бояд худамро ба ин зиндагӣ мутобиқ кунам?
Аз шумо, аз хонандагони азиз, хоҳиш дорам, ки маслиҳат диҳед. Шояд касе таҷрибаи монанд дошта бошад. Чӣ гуна метавон бо чунин инсон зиндагӣ кард, бе он ки худро аз даст диҳӣ?
Бо эҳтиром, САРВАР, аз Душанбе
